|
Vanwege de herrie buiten, waren we al om 07.00 uur op. Wat bleek? ‘s Nachts
was de hele benedenstad dankzij het noodweer overstroomd. Bovendien scheen er
ergens boven in de bergen een dammetje te zijn doorgebroken. Het was één grote
rotzooi in de straten. De winkeltjes op de benedenverdiepingen waren allemaal
vernield. Vooral de laagst gelegen goud‑ en sieradenwinkeltjes hadden het zwaar
te verduren gehad: alle kostbaarheden waren uit de winkel gespoeld en lagen nu
ergens in de kniehoge modder voor het grijpen. Om plundering te voorkomen
patrouilleerden honderden tot de tanden bewapende soldaten, marechaussees en
politiebeambten door de straten. Deze voorzorgsmaatregelen bleken wel effectief
te zijn.
We maakten een lange wardeling om de schade nader in ogenschouw te kunnen nemen.
Er schenen doden te betreuren te zijn, vrachtauto's waren de zee in gesleurd, de
water‑ en elektriciteitsvoorziening was uitgevallen, een ijzeren spoorbrug was
ontzet en eeuwenoude bomen waren ontworteld. Er was voor miljoenen gulden schade
aangericht. Vooral de middenstand had van deze ramp te lijden gehad. Alleen in
de hoger gelegen delen van de stad ging het leven zijn normale gangetje. Daar
aten we dan ook. Door de rotzooi in de straten konden we verder niets ondernemen
en gingen we maar slapen. In de namiddag trokken we opnieuw de straat op. De
hulpverlening was nu pas echt op gang gekomen: vrachtwagens vol arbeiders,
brandweerkorpsen uit de omgeving, nog meer militairen en gendarmes hadden zich
gemeld. Bang om in de prut uit te glijden, liepen we op onze tenen naar de
markt. Daar was gelukkig nog een restaurantje open, waar we door de patroon in
het Frans zeer gastvrij ontvangen werden. We gebruikten er tomatensoep (2x),
gehaktballetjes, goulash en gemengde salade (2x) voor het luttele bedrag van fl
6,‑; kom daar maar eens in Nederland om…
Op onze terugweg werden via luidsprekers berichten aan de bevolking medegedeeld:
waar is gratis brood verkrijgbaar, geen paniek laten uitbreken, waar kun je vers
water krijgen, wat wordt er gedaan om de normale gang van zaken te herstellen,
etc. De muezzin op de moskee was door het uitvallen van de elektriciteit ernstig
gedupeerd, want nu moest zijn oproep tot gebed weer letterlijk van de daken
geschreeuwd worden. Clim had meelij met hem. In de avonduren bezochten we een
ander café "op het droge", ook met een video. Clim had behoorlijk veel dorst,
Jos niet want die voelde zich zo ziek als een hond. In het hotel was geen licht.
Kaarsen werden vanwege het brandgevaar niet beschikbaar gesteld. Ook de lift
werkte niet. Al vroeg, althans naar onze begrippen, lagen we in bed.
Hotelprijs afdingen
Om half tien waren we pas uit de veren. Onze bagage stond al ingepakt klaar. Aan
de balie protesteerde Jos tegen de rekening. Voor de prijs van TI 6.660 hadden
we niet alle afgesproken comfort gekregen: geen water, geen elektriciteit, veel
trappenlopen (lift buiten werking), geen licht, etc. De man achter de balie gaf de gemeente de schuld,
maar dat wensten wij niet te accepteren. Na enig onderhandelen kwamen we een
prijs van TL 5.000 overeen. Zo gaat dat in Turkije. Je kunt overal om
onderhandelen. Buiten was men nog steeds met opruimen bezig. Ook nu werden er
via de publieke omroepinstallatie officiële mededelingen gedaan. Met een taxi
bereikten we het autobusstation buiten de stad.
  
|
