|
Woensdag, 20 juli 1983
08.30 uur: Broer Corné brengt ons met onze bagage naar het station.
09.30 uur: via Venlo bereikten we Duits grondgebied.
11.00 uur: vertrek vanuit Keulen. Haastig overstappen. Trein: "Senator", een
super-Intercity met een topsnelheid van 200 km plus (tussen Augsburg en
München). Gesprek met een handelsreiziger. Regelmatig in restauratie "Kännchen
Kaffee" of Bier drinken. De rust en ingetogenheid in de 1e klas - coupés was
veelbelovend, maar bedrieglijk bleek achteraf).
16.30 uur: aankomst München. Clim ging alvast onze gereserveerde plaatsen in de
"Istanbul-Express" opzoeken, terwijl Jos zijn dorst ging laven met een
schuimende halve liter. Bij zijn terugkomst bleek Clim grote problemen te hebben
met een Turkse familie die onze plaatsen ten onrechte bezet hield. Jos met zijn
Turks en de "Herr Schaffner" met zijn autoriteit verdreven de familie van haar
plaats. We hielpen hen nog met het verplaatsen van hun loodzware en uitgebreide
bagage.
19.00 uur: we reden Oostenrijks territorium binnen. In Salzburg sloeg Clim voor
zo'n DM 40 mondvoorraad (Bockwurst) en drank in. Toen we de bergen naderden
begon het helaas te schemeren, zodat Clim de gehoopte vergezichten moest
ontberen. We voerden nog wat gesprekken met medepassagiers, coupégenoten. Achter
de zogenaamde "Wetterscheide" (verschillende weertypen aan weerszijden van een
denkbeeldige geografische lijn hoog in de bergen) was Joegoslavië niet ver meer.
04.00 uur: we overschreden de grens tussen Oostenrijk en Joegoland; via Jesenice.
In Ljubljana stond de trein lang stil. We kregen gezelschap van een Joegofamilie
zonder kaartjes, zelfs geen 1e klas. Clim protesteerde met klem, maar niets
hielp. Ook de brallerige, dronken Joego - conducteur bracht geen uitkomst;
blijkbaar was het donker ogende gezinshoofd een VIP i n Joegoland (sportheld,
lid geheime dienst, wie weet?). Hoe dan ook, Clim ging tegen het plafond van gif
en deed dan ook geen oog dicht. Jos sliep tot Belgrado gewoon slecht.
04.00 uur: Zagreb
10.00 uur: Belgrado. We kregen nieuwe reisgezellen, een Spaans stelletje, Lucia
en Julio. Zij zwierven per trein door Europa en schenen aan geld geen gebrek te
hebben., Gebrek aan talenkennis hadden ze wel. Met een beetje Frans en Spaans
konden we met hun communiceren.
Onze reis was nu in een kritieke fase beland. Ondanks onze 1e klas biljetten was
onze trein niet zo comfortabel. Het was een echte Turkentrein, zodoende was de
service van de respectievelijke Nationale Spoorwegmaatschappijen minimaal. Er
was geen restauratie te bekennen, de trein zat overvol met remigrerende Turkse
families; de zaak zat tot aan de nok toe volgestouwd met bagage (w.o.
wasmachines en zo); de toiletten werden niet meer schoongemaakt, etc. Gelukkig
konden we toch onze benen strekken, want we zaten met zijn vieren in een coupé
voor zes personen. Wel werden we regelmatig lastig gevallen door Joego's die
wilden gokken of door Turken die wilden smokkelen. Jos voerde nog een lang
gesprek in het Duits met een typisch tweede generatie Turks - Duits jochie.
15.30 uur: Niş, een uurtje later de grens met Bulgarije.
18.00 uur: Sofia. We hadden een beetje problemen met het verkrijgen van een
transitvisum. Het kostte ons DM 40 per persoon. De douanier verzekerde ons dat
hij clement was. De volgende keer moesten we in het land van herkomst een visum
aanvragen, zo niet dan werden we zonder pardon teruggestuurd. Profetische
woorden, daar kwamen we door schade en schande later achter. Toen nog onbewust
wat ons in de toekomst te wachten stond, vervolgden we onbekommerd onze
boemelreis door de inktzwarte Bulgaarse nacht, want ook hier moest bezuinigd
worden, alleen erger dan bij ons; gewoon alles verduisteren die hap! De
donderdag (21 juli) was inmiddels overgegaan in de vrijdag (22 juli).
 |
 |
 05.00 uur: aankomst in Kapikule, de Turkse grens. We dronken onze eerste echte
çay in het ochtendgloren. Tot onze ergernis duurde het tweeëneenhalf uur voordat
alle Turkse passagiers gecontroleerd waren en de trein de aftocht naar Istanbul
kon blazen. We spoorden door het glooiende landschap van Thracië en Clim begon
zijn eerste ezels en kamelen te tellen. Het weer was uitstekend, zonnig dus. Ook
in deze Turkse trein liepen de conducteurs af en aan. Gedurende de gehele reis
zijn we wel 12 keer opnieuw gecontroleerd. Volgens ons gebeurt er in zo'n
overladen trein van alles: zwartrijders bij de vleet, berovingen van slapende
passagiers, verstoppen van contrabande. Vooral de Bulgaren ging er hier serieus
op in: zij schroefden zelfs alle panelen van het plafond los op zoek naar
smokkelwaar! Corrupte toestanden (steekpenningen aan douane) komen er echter
minder voor dan bij het autogrensverkeer. In een trein zitten namelijk te veel
potentiële pottenkijkers.
 
|
