Edirne
Heenreis Gouden Hoorn Topkapi paleis Bosporus Bazaar Busreis Bonje Birahane Overstroming Dollemansrit Oponthoud Thracie Edirne


EDIRNE

INLEIDING

Vanuit Istanbul op weg naar huis kregen we na de Bulgaars - Turkse grens problemen met de Bulgaarse douane. We hadden geen visum en konden er in de trein ook geen kopen. Ze stuurden ons terug naar Turkije, maar inmiddels was de trein alweer vertrokken. Pas in Sofia stopte die. Daar moesten we uitstappen en een andere trein terugnemen om in het Turkse Edirne alsnog een geldig visum te kopen. We kwamen in Kapikule weer op Turkse bodem terecht....

Tot negen uur, moesten we vervolgens in het verlaten station wachten. Slapen was onmogelijk vanwege de vele lastige vliegen en de bijna ondraaglijke hitte. Toch maar proberen op de harde banken een dutje te doen. Om negen uur kregen we een privéritje met een busje naar Edirne aangeboden, dit dankzij kennissen die Jos met zijn Turks had opgedaan.


We werden voor het Bulgaarse consulaat afgezet. Daar wachtte ons de zoveelste teleurstelling, wel dertig wachtenden waren ons voor. We schenen niet de enige te zijn die moeilijkheden met de Bulgaarse overheid hadden. Zelfs een aantal doorgewinterde Turkse bus- en vrachtwagenchauffeurs had problemen gekregen. De Bulgaren namen alleen Turks geld aan en dat hadden we niet meer. Gelukkig hielpen de chauffeurs ons en wisselden ze onze marken in voor Lira. Eindelijk kregen we na veel vijven en zessen onze visa. Zeulend met onze bagage begaven we ons naar het centrum. Op een hoger gelegen terras tussen twee moskeeën in hielden we theepauze. We besloten in deze stad maar geen hotel te nemen om ons te kunnen wassen of om gewoon eens op een zachte matras te kunnen slapen. Nee, we zouden van de situatie gebruik maken om de stad Edirne, in Byzantijnse tijden bekend onder de naam Adrianopel, waar veel aartsbisschoppen vandaan kwamen, nader te gaan verkennen. Daar kwam echter niet veel van terecht.


Clim legde zich in de schaduw van een struik in een park te slapen. Jos zat wat te lezen, deed inkopen (brood en limonade) en ging bij een bank precies wisselen wat hij dacht nodig te hebben om de treinkaartjes (2 enkeltjes Sofia 2e klas) te kunnen betalen. In de middaguren brachten we een bezoek aan de Selimeniye Moskee, een indrukwekkend moslims bedehuis annex ziekenhuizen, armenkeukens en theologische scholen, met een viertal slanke minaretten, gebouwd in de 16de eeuw door de bekende bouwmeester Sinan. De bagage vormde echter een blok aan ons been; we konden onze tassen ook nergens in verzekerde bewaring afgeven. We besloten dan ook om zo snel mogelijk weer terug te keren naar hot station in Kapikule. Bij het plein waar de dolmusjen verzameld waren, dronken we een paar koele pinten. We trachtten hier onze warme flessen bier om te ruilen tegen koude. De kastelein had echter alleen tapbier. In dat kiraathane (speelhuis, hier wordt gekaart, getriktrakt en Turks gejokerd) maakten we aan het tafeltje naast ons de eerste slaande herrie mee die we in Turkije gezien hebben. Jos zag het aankomen, hij herkende de agressieve blik in de ogen van de aanvaller vanuit zijn ervaringen met de Turkjes in zijn klas. De vechtpartij werd gesust en de vechtjas op de stoffige straat gesmeten.

EDIRNE: SELIM MOSKEE


Ons laatste dag op Turkse bodem ontbeten we in een wel erg smerige lokanta. Daar zaten ook een Turkse Duitser met zijn vriend van de body building school, sorry, fitness center, beide in korte broek. Om zes uur konden we met een minibus naar het het station. Het busje was niet vol, dus werd een hoger tarief berekend. Toen er onderweg nog mensen instapten die ook de volle prijs betaalden, begon Jos te protesteren. We hadden nog maar weinig geld, dus hij moest zuinig zijn. Hij kreeg echter geen geld terug: afspraak was afspraak. Onze mede-inzittenden keken ons misprijzend aan. Zij dachten dat we rijke toeristen waren die voor een dubbeltje op de eerste rij wilden zitten. Op het station aangekomen kocht Jos direct de enkeltjes Sofia, waarna we ons weer in de wachtkamer installeerden. Daar was het niet uit te houden van de hitte. Nergens was het uit te houden: niet in de pergola onder het Atatürk - borstbeeld, niet op de banken buiten, echt nergens was schaduw te bekennen. Tot overmaat van ramp had de waterpomp het begeven zodat we ook verstoken bleven van fris water. We leden dorst. Op het station liep nog een andere eenzaam dolende ziel rond. Een oudere Turkse vrouw, in Zwitserland wonend, was er gestrand en wist in haar wanhoop niet meer wat te doen. Ze zat er al dagen zonder enige hulp.

KAPIKULE

Vrijdag 5 augustus

Een nieuwe dag brak aan. We voerden met een spoorwegbeambte een lang gesprek over religie . Daarna verveelden we ons weer dodelijk. De waterpomp werd niet meer hersteld en we bleven blauwbekken. Jos legde zich in een moeilijke houding op ’n klein zitbankje te slapen en, verdomd als het niet waar is is, het lukte hem ook nog. Clim was jaloers en kwam regelmatig kijken of hij nog lag te ronken.

Toen ons geduld lang genoeg op de proef leek gesteld, verscheen eindelijk de trein. Hij zat overvol, zodat we genoodzaakt waren op de gang te blijven zitten. Daar hadden we vrede mee, omdat we wisten vanaf Sofia weer een 1e klascoupé te mogen bezetten. We keuvelden wat met een aardige Duitse, die naar haar Turkse aangetrouwde familie in Denizli op vakantie was geweest, en een Turk uit Keulen. De vrouw gaf ons een fles cola om onze dorst te lessen. Die ging er in als pils, maar Clim was zo verstandig om de inhoud te rantsoeneren. Om zes uur was de trein nog niet weg. Jos liep maar weer eens het perron op en kwam in contact met een sandwichverkoper uit Kayseri. Hij versierde met wat losse Duitse munten twee sandwiches en ging toen met de sympathieke, rondreizende neringdoende ergens thee versieren. Dit lukte bij de douane. Daar stonden nog enkele Turkse jongeren uit Delft, ook berooid, wachtend op familieleden die hen zouden komen afhalen. Om zever uur kwam de trein in Bulgarije aan. De douane was nu poeslief. We zaten op het gangpad en hadden weinig te missen. Af en toe maakten we een praatje met wat Turkse kinderen; we hadden de indruk dat die blij waren dat ze eindelijk weer eens Duits of Nederlands konden praten.

 

Vorige Start


AL ONZE  ANDERE  REISVERSLAGEN

ALASKA  /  ANDALUSIË   / ARGENTINIË   /   AUSTRALIË   /  AVONTUREN  /  BALI   /  BELGIË  /  BELIZE   /   CANADA   /   CALIFORNIË   /   CHILI   /   CHINA   /   CUBA   /   CURAÇAO   /   CYPRUS   /   DENEMARKEN   /   DUITSLAND   /  ECUADOR   /   EGYPTE   /   ENGELAND   /  ESTLAND  /   FINLAND   /  FOTOSITE  /  FRANKRIJK  /  GUATEMALA   / HONGARIJE   /  INDIA -NOORD   /   INDIA -ZUID   /   INDIA -RAJASTHAN   /   IRAN  /   ISRAËL  /   ITALIË   /  JAVA   /  JORDANIË   /   KRETA   /   KROATIË   /  LETLAND   /   LITOUWEN   /   MADEIRA   /   MALEISIË   /   MALLORCA   /  MALTA  /   MAROKKO   /   MEXICO 1    /   MEXICO 2  /  NEPAL   /   NEW YORK   /   NOORWEGEN   /   OEZBEKISTAN   /  OOSTENRIJK  /   PARAGUAY   /   PERU   /   POLEN   /   REISFOTO'S   /  RUSLAND   /   SCANDINAVIË   /   SICILIË   /   SINGAPORE   /   SLOVENIË   /  SLOWAKIJE /   SRI  LANKA   /   SUMATRA   /   SYRIË   /   THAILAND   /  TSJECHIË   /   TUNESIË   /   TURKIJE 1   /   TURKIJE 2   /   UNESCO - SITE   /   URUGUAY   /   USA    /   ZUID-AFRIKA  /   ZWEDEN