|
|
GEZELLIGE BIRAHANE‘s Avonds aten we in een redelijk restaurant gerechten waarvan we de naam zijn vergeten, maar die wel smaakten. In onze birahane (Turkse versie van een café) was het weer een drukte van belang. Er liepen nu ook dronken Turken rond. Die gasten waren zeker niet werkeloos, want anders zouden zij geen geld hebben gehad om te kunnen drinken. We kregen nu contact met jongere typen die wat Duits konden lullen. Dat hadden ze opgepikt in een paar maanden als ‘toerist’ in Duitsland. De video speelde steeds dezelfde filmpjes met zoetgevooisde liefdes‑ en levensdrama's. Een van de filmpjes werd illegaal afgedraaid en handelde over een (politieke?) gevangene, die huis en haard had verloren.
We wisselden adressen uit, beloofden de volgende dag ‘s middags al terug te
komen. Dit in verband met die videofilm waarin Jos geïnteresseerd was,
beroepsmatig gezien dan. Hij gaf toen les aan een Internationale Schakelklas met
veel Turkse jongens die vers in Nederland aangekomen waren. We zochten weer ons
hotel op. Clim was in een bijzonder goede bui en had geen zin om te slapen. Het
gat was echter uitgestorven en dus moest hij noodgedwongen zelf met raki een
feestje op de kamer bouwen. Terwijl hij geheel alleen naar beneden ging om onder
meer glazen en mineraalwater te halen (de bestelling in het Turks had hij van
buiten geleerd), stalde Jos de ingeslagen etenswaren op het tafeltje uit
(exotische kazen, knoflookworsten van koeienvlees en natuurlijk brood). De fles
raki ging op, het eten niet.
|
