Torre dei Lamberti (Verona) Een 12e-eeuwse toren, nog altijd het hoogste gebouw van Verona "Vergeet niet dat dit Verona is. Geloof erin, dan geniet u er het meest van." New York Times, 12 mei 1996 De toren, die in 1772 werd gebouwd door de machtige familie Lamberti en nog altijd hun naam draagt, is 84 meter hoog en daarmee het hoogste gebouw in Verona. Sinds 1972 is de toren open voor bezoekers, die met een lift omhoog gaan voor een adembenemend uitzicht over de stad. De oorspronkelijke toren, gebouwd in romaanse stijl op de plek van het oude Romeinse forum, was veel lager, zoals u kunt zien aan de grens met het onderste deel, gemaakt van baksteen en tufsteen. De twee klokken, Rengo en Marangona genaamd, zijn beroemd. De eerste klok riep de mensen naar openbare bijeenkomsten en de tweede gaf de werkuren aan van de ambachtslieden op en rondom het naburige plein – de naam komt van het woord voor timmerman in het lokale dialect. In 1403 werd de top van de toren zwaar beschadigd door een hevige blikseminslag. Bij de herbouw tussen 1448 en 1464 werd de constructie verlengd tot de huidige hoogte, met een frame achthoekige klokkenstoel boven elegante ramen. De grote klok werd eind 18e eeuw toegevoegd. Slechts enkele meters van de toren, achter een oud smeedijzeren hek, worden bezoekers direct aangetrokken tot een schitterend voorbeeld van Veronese gotiek, de Scaligeri-tomben. Hier rusten de lichamen van de beroemdste leden van de familie Scaligere die meer dan een eeuw over de stad heerste, zoals Cangrande I, Mastino II, Cansignorio, Alberto I en Giovanni Della Scala. Ze werden begraven in monumentale sarcofagen, naast de kerk Santa Maria Antica, versierd met beelden en overkoepeld door weelderige piramidevormige baldakijnen (het ruiterstandbeeld van Cangrande I bevindt zich nu in het Castelvecchiomuseum). De Lamberti - toren en de praalgraven van de Scaligeri's liggen net als in de middeleeuwen in het hart van Verona, waar ze samen met de andere monumen­ten zorgen voor een sfeervolle entourage.

Huis van Julia  Het vermeende huis van de heldin uit Romeo en Julia — compleet met Julia’s balkon In een onopvallende straat staat een van Verona's meest bezochte attracties, het huis van Julia (La Casa de Giulietta). Dit vermeende huis van Shakespeares heldin uit Romeo en Julia is uitgegroeid tot een tempel voor geliefden uit de hele wereld. Helaas betekent deze status dat veel bezoekers zich geroepen voelen hun naam in de muren te krassen – het huis is nu bijna net zo befaamd om zijn graffiti als om de architectuur, de historie en de literaire associaties. Hoewel William Shakespeare voor zover bekend Verona nooit bezocht, was zijn toneelstuk gebaseerd op een Italiaanse legende over twee vijandige families die hij Capulets en Montagues noemde. In werkelijkheid was het huis dat nu bekend is als Julia's huis ooit het bezit van een familie Dell Cappello, geen onwaarschijnlijke bron voor Shakespeares Capulets. Het wapen van Dell Capello is nog zichtbaar op de sluitsteen. Of de personages zijn gebaseerd op echte mensen is het onderwerp van heftige discussie, maar of Romeo en Julia nu hebben bestaan of niet, het verhaal is een van de beroemdste liefdesgeschiedenissen ooit en verdient als zodanig een passend monument. Het huis bezit wellicht het befaamdste balkon ter wereld. Het fraai gebeeldhouwde stenen balkon zou hetzelfde zijn waarop Julia stond toen Romeo haar zijn liefde verklaarde. In werkelijkheid werd het vele eeuwen nadat Romeo en Julia zouden hebben geleefd aan het huis toegevoegd. Niet veel verder vindt u Romeo's huis en Julia's veronderstelde graftombe (waarin volgens archeologen geen beenderen liggen -- en natuurlijk worden Romeo en Julia, in het toneelstuk, samen begraven). Nu is het huis een klein museum en u kunt naar boven lopen om op het balkon te staan. U vindt er ook een 20e-eeuws bronzen beeld van Julia. Haar rechterborst glimt, want het is traditie eroverheen te strijken om geluk in de liefde te verkrijgen. "Wat is een naam? Wat wij een roos noemen, zou met een andere naam net zo zoet geuren." William Shakespeare, Romeo en Julia (circa 1596)

Het balkon van Julia (de geliefde van Romeo)	Palazzo in de stad

 

 

VERONA De roze stad Bevolking: 255 500 inwoners Oppervlakte: 199 km² Bevolkingsdichtheid: 1283 inw. km  /  Gemiddelde hoogte: 59 m Met een overweldigende rijkdom aan antieke en middeleeuwse kunstschatten is Verona een van de aantrekkelijkste Italiaanse steden. Verona ligt in een dubbele bocht van de Adige bij de laatste uitlopers van de Alpen. De tweede stad van de regio Veneto is sterk geïndustrialiseerd, maar heeft desondanks niets van zijn historische charme verloren. De stadsbouwmeesters maakten ruimschoots gebruik van marmer uit de onmiddellijke omgeving, wat Verona een aristocratisch cachet verleent. De even schilderachtige als kunstzinnige stad is omgeven door een driedubbele ommuring uit verschillende perioden, met vele poorten. In de gevarieerde en dichtbebouwde kom staan oude paleizen in perfecte harmonie naast moderne gebouwen. Het historische hart, in de tweede meander van de Adige, weerspiegelt de oorspronkelijke Romeinse stadsplanning. De Arena, een amfitheater van 150 bij 130 meter, was de op een na belangrijkste van het Romeinse imperium en wordt nog steeds voor operavoorstellingen gebruikt. Grote politieke en culturele evenementen van de 12e tot de 14e eeuw drukten hun stempel op de historische stad met een rijkdom aan monumenten, die stuk voor stuk als meesterwerken worden beschouwd. In het begin van de 19e eeuw breidde Verona zich uit buiten de historische stadskern. Tussen 1920 en 1930 manifesteerde zich een nieuwe bouwstijl, Liberty geheten, met asymmetrische structuren en gevels met een uitbundige decoratie van polychroom marmer. Dit kleurrijke stadsdecor is hier en daar verlucht met barokke varianten, die uitstekend passen in het architectonisch palet. WETENSWAARDIGHEDEN Hoofdstad van de Regione Verona / Taal: Italiaans Munteenheid: lire / Godsdienst: meerderheid katholicisme Een begeerde stad Ondanks talrijke conflicten is het kunstzinnige erfgoed van Verona door de eeuwen heen behouden gebleven. BEZIENSWAARDIGHEDEN Piazza Bra, Romeins amfitheater (Arena), het huis van Julia (Casa di Giulietta), Piazza delle Erbe, Piazza dei Signori, Arche Scaligere (tombe), Sant' Anastasiakerk, Pietrobrug, de Duomo, Castelvecchio, Arco dei Gavi. De geschiedenis van deze voorhistorische nederzetting begint in de 3e eeuw v.Chr. toen de stad door Raetische stammen werd gesticht. Na een Gallische periode werd Verona een kolonie van het Romeinse Rijk en groeide uit tot een van de belangrijkste steden van Noord-Italië. In 489 beheerste Verona het noorden van Italië en diende als residentie van Theodorik de Grote, koning der Oostgoten. Daarna was het lot Verona aanmerkelijk minder gunstig. Nadat de stad in de handen van Lombarden was gevallen, werd Verona in de 10e eeuw bij Beieren gevoegd. Daarop volgde in 1164 een opstand, die leidde tot de Liga van Verona met Vicenza, Padua, Treviso en Venetië. In de 13e en 14e eeuw viel de stad onder de overheersing van de Scaligeri, maar verwierf toch de status van onafhankelijke republiek. Onder de familieheerschappij van de Ghibellijnen beleefde Verona zijn grootste bloeiperiode. Het conflict tussen het Welfengeslacht Montecchi en het Ghibellijnse huis Capuleti inspireerde Shakespeare voor het drama van Romeo en Julia in het begin van de 14e eeuw. In de 15e eeuw legde het machtige Verona het af tegen een Venetiaans – Florentijns - Lombardische coalitie en verloor een groot deel van zijn onderhorigheden. Na Napoleons overwinningen bij Arcole en Rivoli kwam Verona onder Frans bestuur, waartegen het in 1797 tevergeefs in opstand kwam. Het jaar daarop werd de stad aan Oostenrijk toegewezen, waarna Verona een militaire basis werd in de Pruisisch -Oostenrijkse oorlog. In 1866 sloot Verona zich aan bij het koninkrijk Italië. In de Tweede Wereldoorlog had de stad ernstig te lijden van bombardementen.

 

 

MEER INFO VERONA

Gewest. Veneto. Provincie: Verona (VR). Hoogte. 59 m. Aantal inw.: 270.000.

De vanouds beroemde provinciehoofdstad Verona is een belangrijk verkeersknooppunt, waar de Adige van de Alpen de Noorditaliaanse laagvlakte in stroomt. Het belangrijkste deel van de stad is gelegen op het voorgebergte van de Monti Lessini, omsloten door een bocht van de rivier, waaroverheen tien bruggen naar de andere stadsdelen leiden. Verona is de grootste stad van het Venetiaanse vasteland ('Terra ferma'), rijk aan kunstmonumenten, schilderachtige straten en pleinen.

Van belang is de handel, vooral in groente en fruit, afkomstig uit de provincie Verona. Verona ligt aan de grote doorgangsweg naar Oostenrijk en Duitsland.

GESCHIEDENIS

Verona, dat haar oude naam bewaard heeft, kwam onder de Romeinen (vanaf 89 v. Chr.) tot bloei. Het amfitheater en andere bouwwerken zijn hiervan nog de stille getuigen. In de 6de eeuw maakte de koning van de Oostgoten, Theodorik, de stad tot zijn residentie naast Pavia en Ravenna. Van de Frankische heersers had hier de zoon van Karel de Grote, Pepijn, zijn zetel als koning van Italië. Later beheersten ook de Duitse keizers, Saksen en Hohenstaufen, van hieruit Noord-Italië. Vanaf het midden van de 13de eeuw was de stad in handen van het Ghibellijnse vorstengeslacht Della Scala (Ital.: 'Scaligeri'; in 1387 werden zij verdrongen door de Visconti. In 1405 kwam de stad aan de republiek Venetië. In de Oostenrijkse tijd (1814-1866) werd Verona versterkt en vormde samen met Peschiera, Mantua en Legnago een beroemde versterkte vierhoek ('quadrilateral').

KUNSTGESCHIEDENIS.

Vanaf de 11de eeuw is de Romaanse kunst in Verona in veel kerken tot uitdrukking gebracht. Ook tijdens de renaissance bloeide de stad; vooral op het gebied van de bouwkunst was er een grote ontwikkeling. Genoemd moeten worden de dominicaner monnik Fra Giocondo (ca. 1433-1515) en Michele Sanmicheli (1484-1559), die met elementen uit de klassieke architectuur probeerde de vestingbouw te verfraaien, talrijke gebouwen ontwierp en ook een muur voorzien van bastions om de stad legde.

BEZIENSWAARDIGHEDEN.

Het centrum van de oude stad wordt gevormd door de langgerekte Piazza Erbe, het oude forum (nu groente en fruitmarkt), een van de meest schilderachtige pleinen van Italië. In het midden het Capitello, een op vier zuilen rustend baldakijn (16de eeuw), eens de plaats waar de signori en podestà werden gekozen. Meer naar het noorden de marktfontein (1368), met de ' Madonna Verona', een gedeeltelijk antiek marmeren beeld. De Colonna di San Marco, een marmeren zuil met een leeuw, helemaal in het noorden van het plein, is het waarmerk van de Venetiaanse heerschappij. In de noordoosthoek het Casa Mazzanti, oorspronkelijk een paleis van de Scaliger, net als veel andere huizen in Verona met fresco's uit de renaissancetijd versierd. Aan de noordzijde van het plein het barokpaleis, Palazzo Mafféi (1668); links ervan de in 1 370 opgerichte Torre del Gardello. H. et Casa dei Mercanti, op de hoek van de Via Pellicciai, werd in 1878 naar voorbeeld van het oude huis uit 1301 opnieuw opgetrokken.

Links van de stadstoren loopt de Arco della Costa naar de door paleizen omsloten Piazza dei Signori, een benaming die betrekking heeft op de Scaliger; op het plein een monument voor Dante (uit 1865). Aan de zuidkant het Palazzo della Ragione, het stadhuis dat dateert uit 1193 maar later grondig is verbouwd, met renaissance façade uit 1524; op de binnenplaats een gotische vrijstaande trap (1446-1450) en de ingang tot de Torre dei Lamberti. Door een arcade verbonden met het stadhuis en naast een met tinnen bekroonde toren, het gerechtshof; dit voormalige 'Palazzo del Capitano' werd in 1530-1531 gebouwd, met een renaissance portaal van Sanmicheli. Aan de oostkant van het plein het Palazzo del Governo (prefettura), dat net als het Palazzo del Capitano oorspronkelijk een kasteel van de Scaliger was; in de 16de eeuw verbouwd (portaal door Mich. Sanmicheli; 1532). Aan de noordkant de Loggia del Consiglio, een van de mooiste bouwwerken van de vroege renaissance, in 1486-1493 gebouwd door Giov. en Bart. Sanmicheli met standbeelden van beroemde Romeinen .

De doorgang tussen de prefettura en de tribunale komt uit bij de kerk Santa Maria Antica, met Romaanse campanile. Ernaast liggen de grootse, gotische grafmonumenten van de Scaliger (Arche Scaligere). De ladder (scala), het familiewapen van de Scaliger, is een steeds terugkerend ornament in het ijzeren hekwerk. Boven de kerkdeur de graftombe en het ruiterstandbeeld van Can Grande I (t 1329); links tegen de muur het graf van Giovanni (1359) en van Mastino I (1277). Binnen een hekwerk de door een baldakijn overdekte graven en ruiterstandbeelden van Mastino II (1351 ) en Can Signorio 1375).

Meer naar het noorden, aan het eind van de Corso Sant' Anastasiat aan de Adige de gotische dominicanenkerk Sant' Anastasia, een baksteenbouw uit 1290-1323 en 1422-1481, met prachtig interieur (mooie altaren, fresco's, grafmonument door Giov. di Bartolo etc.). Hiervandaan gaat men in noordwestelijke richting naar de dom, een Romaanse basiliek uit de 12de eeuw met gotisch schip (15de eeuw). Ernaast een door Sanmicheli ontworpen, in 1927 voltooide klokkentoren op Romaanse basis. Tegen het prachtige hoofdportaal van de dom twee paladijnen van Karel de Grote (Roeland en Olivier) (ca. 1139-1153). In de kerk bij het eerste altaar links de 'Mariahemelvaart' door Titiaan (ca. 1525); aan het eind van het rechter zijschip het gotische grafmonument van de heilige Agatha (uit 1353) in renaissance omlijsting (1508). Links van de dom een Romaanse kloostergang (1123) met een mozaïekvloer van een lager gelegen, vroegchristelijke kerk.

Vervolgens richting Adige, de Ponte Garibaldi over naar de linker oever. Hier door het park en door de Porta San Giorgio naar de kerk San Giorgio in Braida (16de eeuw), met mooie koepel en voortreffelijke altaarbeelden door de Veronese en Bresciaanse school (op het hoogaltaar een meesterwerk van Paolo Veronese: 'De marteling van Sint Joris').

Terug naar de rechter oever van de Adige en met de stroom mee over de Lungadige Panvinio, rijk aan uitzichten; dan links langs de kerk Sant' Eufemia naar de Corso Porta Borsari, die loopt van de Piazza Erbe naar de Porta dei Borsari in het westen; dit is een Romeinse stadstoren uit 165 n. Chr.—Verder westwaarts door de Corso Cavour, eens de hoofdstraat van Verona, met statige paleizen. Links (nr. 19) het prachtige Palazzo Bevilacqua, door Sanmicheli (1530); ertegenover de Romaanse kerk San Lorenzo uit ca. 1100. Aan het eind van de straat rechts, aan de Adige, het Castel Vecchio, hetScaligerkasteel uit 1354-1355; het terras van de hoofdtoren (mastio) biedt een weids uitzicht. In het kasteel het Museo di Castel Vecchio, met een grote collectie schilderijen van de Veronese en Venetiaanse school (15de/16de eeuw); bij het kasteel de grote Adigebrug, de Ponte Scaligero (oorspronkelijk 14de eeuws; na de Tweede Wereldoorlog gerestaureerd).

Ten zuiden van de Corso Cavour de uitgestrekte Piazza Brà (van het Latijnse 'pratum' = weide); aan de noordkant het Palazzo Malfatti op nr. 16, door Sanmicheli (1555). Ertegenover een ruiterstandbeeld van Victor Emanuel II (1883) . Aan de oostkant van het plein het Romeinse amfitheater (arena), oorspronkelijk uit de 1ste eeuw n. Chr.; het is een van de grootste Romeinse arena's voor gladiatoren en dierengevechten. Van de buitenmuur zijn slechts de vier bogen aan de noordzijde over; de oorspronkelijke afmetingen waren 152:123 m, thans 138:109 m. De arena heeft 43 rijen met bij elkaar 22 000 zitplaatsen; van de bovenste rij een mooi uitzicht over de stad. In juli en augustus worden hier opera's opgevoerd.

De zuidkant van de Piazza Brà wordt begrensd door het Palazzo Municipale ( het stadhuis, 1836-1838; na 1945 uitbreiding in halve cirkel). Rechts ernaast de Gran Guardia, de oude wachttoren uit 1614; aangrenzend de Portoni della Brà, een stadspoort uit 1389 in de door de Scaliger aangelegde muur. Erachter het Museo Lapidario Maffeiano (lapidarium) uit de 18 de eeuw en het Teatro Filarmonico (opera's).

Door de Portoni bereikt men de brede Corso di Porta N uova (of Corso Can Grande) die uitkomt bij de Porta Nuova, door Sanmicheli gebouwd (1535-1540). Erac hter het Stazione di Porta Nuova (centraal station). Van de Porta Nuova loopt de door bomen begrensde binnenwal in noordwestelijke richting, langs de dierentuin, naar de prachtige Porta del Palio; ook deze poort is een ontwerp van Sanmicheli (midden 16de eeuw). Hiervandaan in oostelijke richting door de brede Stradoni di Porta Palio, dan links door de Via Aurelia Saffi naar de voormalige franciscanenkerk San Bernardino (15de eeuw), voorzien van een grote kloostergang (grafstenen en fresco's); in de Cappella Pellegrini mooie renaissance decoraties van Sanmicheli (ca. 1555). — Verder noordwaarts naar de grote Basilica San Zeno Maggiore (11de/12de eeuw), een van de mooiste Romaanse kerken van Noordltalië. De voorgevel tussen de slanke Romaanse klokketoren (10451178) en de gekanteelde verdedigingstoren (14de eeuw) van een voormalig benedictijnenklooster is indrukwekkend. Het portaal heeft Romaanse reliëfs met bijbelse voorstellingen en afbeeldingen van de Oostgotenkoning Theodorik; het interieur (uniek houten plafond, 14de eeuw) heeft mooie Romaanse kapitelen, in de zijschepen fresco's uit de 12de tot 14de eeuw; in het koor een, naar men zegt, uit de 13de eeuw stammend marmeren beeld van de heilige Zeno (bisschop van Verona; 380), waarvan het relekwieschrijn in de crypte (11de eeuw) staat; op het hoogaltaar een triptiek 'Madonna met heiligen' door Andrea Mantegna (1456-1459). Aan de noordzijde van de kerk de Romaansgotische kloostergang ( 12de tot 14de eeuw) .

In het zuiden van de stad, aan de Campo di Fiero (vlakbij de Adige), in de kloostergang uit 1899 een middeleeuwse trog, eens de doodkist van Julia Capuletti, de geliefde van Romeo Montecchi, wier geschiedenis Shakespeare beschrijft in zijn 'Romeo en Julia'.

Van de Piazza Erbe loopt de Via Cappello, waaraan het Casa di Giuletta, het huis van Julia, gelegen is, en dan de Via Leoni (meteen links de Arco dei LeoniJ in zuidoostelijke richting naar de kerk San Fermo Maggiore; de combinatie va n een Romaanse benedenkerk (11de/12de eeuw) en een gotische bovenkerk, waarvan de façade mooie marmerdecoraties heeft. Het interieur bevat bezienswaardige grafmonumenten en schilderijen (o.a. het grafmonument van Brenzoni door Giovanni di Bartolo met erboven fresco's door Pisanello). Direct na de kerk de Ponte delle Navi over de Adige, vanwaar men een mooi uitzicht heeft stroomopwaarts op het Castel San Pietro.

Aan de overzijde gaat men in noordoostelijke richting door de Interrato dell' Acqua Morta, rechtsaf door de Via Carducci naar het Palazzo Giusti, uit 1580; hierbij de Giardino Giusti, met mooie oude cipressen (vanaf de terrassen prachtig uitzicht). Meer in het noorden de kerk Santa Maria In Organo, gesticht in de 7de eeuw, in de huidige renaissancestijl verbouwd in 1481; de onvoltooide voorgevel is een ontwerp van Sanmicheli (1592); het ingelegde koorgestoelte is het werk van Fra Giovanni.—Verderop tegen de berg, onder het Castel San Pietro (uitzicht) het Romeinse theater; dit theater werd onder Augustus gebouwd, in de middeleeuwen omgebouwd tot vesting en in 1904-1913 opgegraven; thans openluchttheater. In het hoger gelegen voormalige Convento di San Girolamo, waar een kerk gebouwd is in de tribunes van het theater, het Museo Archeologico (zeer gevarieerde collectie, met o.a. opmerkelijke bronzen).

Ten noordwesten van het Romeinse theater de Romeinse brug over de Adige, de Ponte di Pietra (na de Tweede Wereldoorlog in de oude staat hersteld). Iets meer naar het noorden de Romaanse kerk Santo Stefano, oorspronkelijk daterend uit de 5de 8ste eeuw, met merkwaardige omgangen in het koorgedeelte (kapitelen uit de 8ste eeuw); in het koor een oude bisschopszetel (1008).


OMGEVING van Verona

Ten noorden van de stad de bedevaartskerk Madonna di Lourdes (uit 1964). — Zeer aan te bevelen is een bezoek aan het 25 km meer naar het westen gelegen Gardameer (z. aldaar).

Ongeveer 16 km ten zuidwesten van Verona ligt aan de Tione de stad Villafranca di Verona (54 m; 23000 inw. met een vervallen burcht uit 1202, die deel uitmaakte van de 'Serraglio', de grensversterkingen van Verona die liepen tot Valeggio (9 km naar het westen).

Van Verona een aardige tocht (45 km noordwaarts) door het karstachtige hoogland van de lieflijke Monti Lessini of Lessinische Alpen naar Giazza (Duits Glietzen of Jatzen; 758 m; Italiaanse en Sinebrisch/oudDuitse opschriften!), de enige nog Duitstalige gemeente van de 'Tredici Comuni' (= 13 gemeenten); de bewoners zijn afstammelingen van Beierse en Tiroler kolonisten..

Ongeveer 15 km ten oosten van Verona ligt het stadje Soave (40 m; 6000 inw. het is beroemd om haar wijn en bezit een gekanteelde stadsmuur met torens, een oud kasteel (gerestaureerd) en statige paleizen.

Verona omgeving
Om in de zomer dikwijls drukkende warmte in de stad even te ontvluchten, kunt u noordwaarts een uitstapje maken door het zeer mooie, landelijke Val Pantea naar Bosco Chiesanuova, een aan de voet van de Monti Lessini gelegen plaatsje met een heerlijk frisse zomertempera-tuur. Op weg van Verona naar Bosco Chiesanuova ligt na 7 km rechtsaf de Santa Maria in Stelle. Daar bevindt zich onder het kerkplein een oud Romeins heiligdom, dat al vroeg een christelijke kerk is geworden. De aparte muurschilderingen dateren van de 4e eeuw. De sleutel voor dit zogenaamde Pantheon kunt u vragen bij de pastorie, rechts van de kerk. Bosco Chiesanuova (1104 m; 3000 inw.) ligt aan de rand van een hoogvlakte (Altopiano della Lessinia), verspreid in een glooiend terrein dat omlijst wordt door weiden, dennen en dichte beukenbossen. Het geniet als verblijfplaats meer bekendheid bij Italianen dan bij buitenlanders. Ook wordt er wel wintersport beoefend. De plaats is een uitstekende basis voor het maken van tochten naar de Monti Lessini. Zo gaat er noordwaarts een 7 km lange weg omhoog naar het gehucht Tracchi (1334 m) en vandaar gaat een 6 km lang kronkelweggetje naar de Malga (alpenweide) San Giorgio (1493 m), vertrekpunt van een stoel tjeslift. Vanaf het bergstation heeft u een schitterend panorama van het uit kalksteen opgebouwde plateau, waarboven de toppen van de Monti Lessini uitrijzen.

In het noordwesten van Verona strekt zich de wijnstreek Valpolicella uit. Negrar bijvoorbeeld is belangrijk geworden vanwege de wijn (met name de 'Recioto'), maar ook vanwege de kersenboomgaarden. Verspreid over het uitgestrekte grondgebied van de gemeente liggen in de kleine gemeentedelen fraaie villa's, zoals te Novare de Villa Mosconi en te Torbe de Villa Bertoldi.

Zeer opmerkelijk is de Villa Serego in het kleine S. Sofia di Pedemonte. Dit is een van de laatste landhuizen die de beroemde renaissancearchitect Palladio heeft ontworpen. Verrassend in dit bouwwerk zijn de gigantische Ionische zuilen, waarvan de schaften opgebouwd zijn uit ruwe hardstenen banden.