Graf van Sint-Antonius (Padua, Italie)

Het graf van Padua’s patroonheilige

Sint-Antonius, de patroonheilige van Padua, werd geboren in Lissabon. In 1220 trad hij in bij de orde der franciscanen en deed zijn uiterste best een groot prediker te worden, de armen te helpen en ketters te bestrijden. Er worden meer dan vijftig wonderen aan hem toegeschreven. Hij stierf op 36-jarige leeftijd in zijn geliefde Padua, waar hij jaren had gewoond en gepredikt. Zijn graf in de Santa Maria Mater Domini werd direct een bedevaartsoord.

Er kwamen zoveel pelgrims, dat de prachtige Sint ­Antoniuskerk werd gebouwd. In 1263 werd het lichaam van de heilige hierheen overgebracht, waarbij zijn graf voor het eerst werd geopend. Zijn tong bleek wonderlijk intact te zijn, iets wat nog altijd een mysterie is voor de wetenschap. Zijn tong is nu te zien in zijn kerk, in de Cappella del Tesoro, enkele passers verwijderd van de monumentale Cappella delta Tomba di Sant'Antonio. Deze laatste kapel dateert uit de 16e eeuw en is vermoedelijk het werk van Tullio Lombardo. U vindt er een spectaculair altaar en hoge reliëfs met taferelen uit het leven van Sint-Antonius.

"Doden spreken luider dan woorden. Laat uw woorden onderwijzen en uw doden spreken."
Sint-Antonius van Padua

Het graf van Sint-Antonius blijft een van de voornaamste bedevaartsoorden in Italië en elk jaar op 13 juni worden in Padua herdenkingsfeesten en processies gehouden. De kerk bevat ook werken van beroemde kunstenaars, zoals de beeldhouwer Donatello, wiens beroemde ruiterstandbeeld Gottomeloto (1447) op het kerkplein staat.

Scrovegni-kapel
 

In de late namiddag staat er tenslotte een ander artistiek hoogtepunt op het programma: de Scrovegni-kapel. De rijke stadsbestuurder (brute potentaat) Scrovegni liet de kapel in 1302 bouwen in de hoop zijn dode vader te kunnen redden van de verdoemenis die hem door Dante in zijn Inferno toegewenst was. De fresco’s aan de muren en plafond zijn in twee jaar tijd geschilderd door Giotto. Door hun verhalende kracht hebben ze een belangrijke invloed uitgeoefend op de ontwikkeling van de Europese kunst. En inderdaad, we moeten toegeven dat het ons imponeert, zeker ook omdat alles nauwgezet gerestaureerd is. Er worden alleen groepen tot de kapel toegelaten; iets waar strikt op wordt toegezien. De groepen belangstellenden in grote cultuur staan hier gewoon geduldig in de rij te wachten op hun beurt. Gedwongen door tijdgebrek “doen” we in een kwartiertje tijd het aanpalend museum. Jammer, er wordt best een interessante collecties tentoongesteld.

PADUA
Trefpunt van kunstenaars

Het moderne Padua heeft in zijn historisch centrum een aantal waardevolle kunstschatten.

WETENSWAARDIGHEDEN

Het historische stadsdeel wordt omgeven door een gekanaliseerde arm van de rivier Bacchiglione en het centrum hiervan vindt men rond de Piazza Cavour en de universiteit. Hieruit blijkt dat Padua al in het grijze verleden een cultuur- en kunstcentrum was voor de hele regio. Vlak bij de Piazza Cavour ligt aan een klein pleintje het beroemde café Pedrocchi in neoklassieke bouwstijl, het trefpunt van de intelligentsia in de 19e eeuw. Daar dichtbij staat het universiteitsgebouw uit de 16e eeuw, waar het eerste anatomisch theater van Europa werd geïnstalleerd. In dezelfde straat bevindt zich het Municipio, de voormalige residentie van de plaatselijke autoriteiten. Daarachter staat tussen twee charmante pleintjes, de Piazza delle Erbe (kruidenmarkt) en de Piazza della Frutta (fruitmarkt), het Palazzo della Ragione (13e-14e eeuw), met fraaie zuilengalerijen en een dak in de vorm van een scheepsromp. In het park ten noorden van het gemeentemuseum staat de Cappella degli Scrovegni, ook wel Arenakapel genoemd, waarvan het Romaans -gotische interieur is verlucht met fresco's van Giotto. Beroemd zijn verder de kerk van Eremitani met fresco's van Mantegna, de tombe van de heilige Antonius en het altaar van Donatello in de monumentale basiliek IJ Santo. De moderne stad is daarentegen weinig interessant.

CIJFERS

Bevolking: 242.000 inwoners / Hoogte: 12 m

De geleerde stad
Al in de Middeleeuwen was Padua een vooraanstaand cultuurcentrum van kunstenaars en schrijvers.

Volgens de legende zou Padua zijn gesticht door de Trojaan Antenor, de broer van Priamus. Uit opgravingen blijkt dat op deze plaats in de 10e eeuw voor onze jaartelling een dorp aan een meertje lag. In de 4e eeuw v.Chr. duikt Padua na de bezetting door de Galliërs in de geschiedenis op. De stad behoorde tot het rijk der Etrusken en kwam in 49 v.Chr. onder Romeins gezag met de naam Patavium. In het Romeinse Rijk werd Padua als toegangspoort tot de zee in de Povlakte een welvarende stad door het handelsverkeer met de Balkan. De invallen van de Hunnen verdreven omstreeks 451 de stadsbevolking naar de eilandjes in de lagune. In de 11e eeuw kreeg Padua stadsrechten, voerde eerst strijd tegen Verona en Venetië, maar verbond zich later met deze steden tegen keizer Barbarossa. Als lid van de Lombardische Liga verzette de vrije stad zich in de 13e eeuw tegen de door de Duitse keizer Frederik TI aangestelde Ezzalino da Romano. Ondanks de overheersende invloed van Venetië kon Padua zich in de 15e eeuw verder ontwikkelen. De indijking van de rivieren en het droogleggen van de moerassen droegen bij tot de economische opleving. Inmiddels had de 13eeeuwse universiteit al buiten de landsgrenzen bekendheid verworven. De namen van Galileï en Dante zijn onverbrekelijk verbonden met deze academie. Tot op heden heeft Padua de bijnaam Docte - de geleerde stad. Na de bezetting door Napoleon in 1797 kwam Padua bij het verdrag van Campoformio aan Oostenrijk, evenals de rest van de provincie Veneto. In 1866 kwam de stad definitief aan Italië. Na een periode van achteruitgang is de provinciehoofdstad Padua tegenwoordig het hart van een bedrijvig industriegebied.