|
|
|
|
 |
 |
In Trieste aangekomen bevind ik me weer op Italiaans grondgebied. Ik hoef maar een half uur te wachten om een trein naar Mestre (een voorstad van Venetië) te halen. De treinreis duurt net als de busreis 2 ½ uur. In de buurt van het station zoek ik een hotel. Enkele keren vang ik bot, onder andere bij een hotel met een Chinese eigenaar die me bijzonder grof bejegent na mijn weigering om 50 euro voor een eenpersoonskamer zonder bad en toilet te betalen. Uiteindelijk tref ik bij Hotel Trieste schuin tegenover het station (daar heb ik dus wel alles bij de hand, “handig” dus) een welwillende receptionist (hij spreekt Engels!) die me een kleine, maar uiterst comfortabele kamer met perfect sanitair aanbiedt. Ik hap toe, hoewel de prijs eigenlijk te hoog is: € 70 per nacht. Maar allez, we zitten vlak bij Venetië, een van de toeristische topattracties van de hele wereld, dus wat klagen we eigenlijk? Voor ik na een hele reisdag ga slapen maak ik nog een verfrissende avondwandeling in de regen, gewapend met paraplu natuurlijk.
Bekijk ons filmpje van Venetië:
LANGDURIGE PLENSBUIENHet ontbijt valt tegen, hoewel er een grote keuze aan allerlei zoetigheid en soort brood is, ontbreekt hier vlees en kaas. De koffie is gelukkig uit de kunst en de bediening heel professioneel. Buiten regent het dat het giet. Ik had vandaag eigenlijk naar de universiteitsstad Bologna gewild, maar dat feest gaat dus mooi niet door. Ik blijf zo lang mogelijk op mijn kamer hangen in de hoop dat het droog wordt. Als de poetsvrouwen verschijnen, verlaat ik met tegenzin mijn kamer en duik, uitgerust met regenjas en paraplu, de stad in. Urenlang zit ik in cafeetjes en cafetaria’s, terwijl buiten de regen gestaag neervalt. Ik koop een groot aantal kaarten van Venetië, die zijn hier uitzonderlijk mooi. Ik specialiseer me op foto’s van Carnavales met mooie maskers en fraaie kostuums.
’s Middags eet ik warm in het grote zelfbedieningsrestaurant BREK. Dat ziet er
prima uit, vergelijkbaar met het overvloedige aanbod in de arbeidersclub van dat
Australische mijnwerkersstadje (naam vergeten). Als ik er de volgende dag
terugkom om van andere aantrekkelijk uitgestalde spijzen te genieten is het
vanwege Nieuwjaarsdag gesloten. Pech gehad. De rest van de stad breng ik lezend
in Nicci French’s “De Rode Kamer” door op mijn kamer. Ook wandel ik naar het
station om de treinenloop te bestuderen en eventueel buitenlandse kranten op de
kop te tikken.
 |
 |
 |
Het is Oudejaarsavond, dus is er veel vertier op de televisie. Ik krijg alleen
plaatselijke en nationale zenders door. Al overschakelend tussen Rai Uno, Due en
Tre bekijk ik quizzen en spektakel shows. De vrouwen die erin rondlopen zijn
allen bijzonder rondborstig en behoorlijk schaars gekleed. Het vuurwerk buiten
boven de nachtelijke sky line van Mestre is teleurstellend.
 |
 |
 |
Na anderhalve dag voortdurende regenval is het eindelijk droog geworden. Binnen een half uur ben ik met de trein in Venetië. Ik ben van plan om te voet de hele stad zo veel mogelijk te doorkruisen, per slot van rekening heb ik de vorige dag noodgedwongen maar wat geluiwammest. Alleen de verst afgelegen plaatsen in de stad laat ik links liggen; meestal betreft dan het wijken of bezienswaardigheden die ik al met Clim (in 1999) of Jos M. (in 1981) heb bezichtigd. In de afgelegen buitenwijken is het heerlijk rustig. Ik probeer mooie foto-opnames te maken, maar achteraf vallen de resultaten toch tegen: het weer was ondanks een waterig zonnetje blijkbaar niet optimaal voor fraaie prints. De bekende toeristische plekjes (San Marco – plein, Rialto – brug) worden overspoeld door bezoekers uit binnen- en buitenland.
San MarcobasiliekDe laatste rustplaats van Sint-Marcus en een van de beroemdste kerken ter wereld Volgens de legende stalen begin 9e eeuw twee kooplieden met de namen Buono (goede man) uit Malamocco en Rustico (boerse man) uit Torcello het lichaam van Sint-Marcus uit Alexandria in Egypte en namen het mee naar Venetië. Ze brachten hun heilige last niet naar het hoofd van de Venetiaanse kerk, maar naar het hoofd van de Venetiaanse regering, de doge. Zo verbonden ze Sint-Marcus voor altijd aan de staat. De doge liet een kerk bouwen om de stoffelijke resten van de heilige, die tijdelijk in het Dogepaleis werden bewaard, onder te brengen. De kerk werd voltooid in 832, maar brandde in 976 af bij een opstand. Hij werd later herbouwd en vormde de basis van de huidige basiliek waarmee werd begonnen in 1063. De nieuwe kerk was de officiële kapel van de doge en werd in de 15e eeuw aan het Dogepaleis verbonden. De kerk is gemakkelijk herkenbaar aan de koepels die de vertrouwde vorm van eerdere Byzantijnse kerken weerspiegelen. De invloed van Constantijns Apostelenkerk in Constantinopel is onmiskenbaar. Een mozaïek van de begrafenis van het lichaam van Sint-Marcus boven het meest linkse portaal van de basiliek, geeft een verrassend accuraat beeld van hoe de kerk er in de 13e eeuw uitzag, voor de 15e-eeuwse toevoeging van de weelderige witte gotische kroonlijsten. In tegenstelling tot de kathedralen van Florence en Milaan, die eind 13e eeuw nog niet waren afgebouwd, was de San Marco toen al vele jaren voltooid. Daardoor hadden al generaties kunstenaars en heersers hun bijdrage aan het bouwwerk geleverd. De San Marco werd in 1807 benoemd tot kathedraal en staat aan de rand van een van Europa's beroemdste pleinen. De kerk overziet deze openbare ruimte en houdt het religieuze en stedelijke verleden, zo rijk aan legenden en grandeur, in leven. |
Opnieuw valt me op hoeveel Afrikanen hier hun armzalige spulletjes trachten te verkopen. Hun koopwaar hebben ze op de stoep te kijk neergezet. Chinezen zijn er ook trouwens. Ze zijn overwegend actief in winkels in grote steden waar alle mogelijke zaken tegen sterk gereduceerde prijzen aangeboden worden. Vooral de importartikelen uit China zelf gaan weg tegen absolute bodemprijzen. De kwaliteit is uiterst bedroevend, onder andere veel minderwaardig plastic en andere kunststoffen. In deze winkels bestaat de klandizie vooral uit hele horden Slovenen, Kroaten en Serviërs die er met een eendaagse excursie spotgoedkoop boodschappen komen doen. Ik zelf koop er een paar broeken voor binnen.
Brug der Zuchten
Een van de beroemdste bruggen ter wereld,
onsterfelijk gemaakt De Ponte dei Sospiri, Brug der Zuchten, een van de vele bruggen in Venetië uit de 16e en 17e eeuw, verbond de gevangenis van de doge met de verhoorkamers op de derde verdieping van het Dogepaleis aan de overkant van een smal kanaal. De overdekte brug werd gebouwd van witte kalksteen en de ramen zijn bedekt met een stenen rooster, zodat ze een beperkt uitzicht bieden op de lagune en het eiland San Giorgio. Dit was voor veel gevangenen die langs deze route werden meegevoerd de laatste blik op de buitenwereld. De volledig afgesloten binnenkant van de brug is verdeeld in twee smalle doorgangen, gescheiden door een muur. De ruimte is heel laag en krap, zodat de meeste mensen die er doorheen werden gevoerd zich moesten bukken. In de middeleeuwen werd de dogegevangenis gebruikt door de inquisitie om ketters te verhoren, maar tegen de tijd dat de Brug der Zuchten werd gebouwd, was die periode voorbij. Er wordt vaak beweerd dat de naam van de brug is ontstaan omdat de gevangenen 'zuchtten' wanneer ze voor het laatst een glimp opvingen van de vrijheid en van Venetië. In werkelijkheid komt de naam Brug der Zuchten uit Lord Byrons 18e-eeuvvse gedicht 'Childe Harolds Pelgrimstocht' met de regels: "Ik stond in Venetië op de Brug der Zuchten, aan elke hand een gevangenis en een paleis." Een plaatselijke legende legt een veel romantischer relatie met de brug en beweert dat geliefden eeuwig van elkaar zullen houden als ze elkaar bij zonsondergang onder de brug zoenen in een gondel. Dit symbool van Venetiaanse architectuur is over de hele wereld bekend en soortgelijke overdekte bruggen op andere plaatsen kregen eveneens de naam Brug der Zuchten, zoals bruggen in Oxford en Cambridge en een brug in Pennsylvania, die het gerechtsgebouw van Allegheny verbindt met de gevangenis van de stad.
"Toch herinner
ik me de nacht, de Brug der Zuchten, de schoonheid van een vrouw."
|
 |
 |
In schrille tegenstelling tot de prijzen bij de Chinese winkels zijn die van consumpties op de terrassen in het oude centrum. Ze liggen over het algemeen twee maal zo hoog als in de normale horecazaken in Italië. De vele bescheiden Japanners en luidruchtige Amerikanen die er rondstappen betalen echter grif. Voor dat soort toeristen speelt geld kennelijk geen rol. Langdurig blijf ik hangen in de ietwat achterafwijken Dorsoduro, Canalreggio (Joodse getto), San Paolo en Santa Croce. Af en toe raak ik de weg kwijt, maar echt verdwalen kun je hier natuurlijk niet. Ik ga steeg in, steeg uit, af en toe lopen die dood en moet ik omkeren. In die wijken valt me pas goed op hoeveel verschillende kunststijlen er in de architectuur zijn vertegenwoordigd.
Getto van VenetiëHet eerste getto ter wereld, daterend uit de 16e eeuw
"Het joodse
getto van Venetië echoot het verleden en voert toeristen terug in de
tijd." Het getto van Venetië was het eerste officieel geregistreerde getto ter wereld. Sindsdien wordt deze naam gebruikt voor alle gebieden met een soortgelijk doel. In 1516 werden de joden van Venetië verplicht in dit deel van de wijk Cannaregio te gaan wonen. Ze bleven meer dan 250 jaar gescheiden van de rest van de stad. Tot het begin van de 16e eeuw was Venetië in vergelijking met de rest van Europa vrij tolerant tegen joden. Dit veranderde toen de toestroom verbannen joden uit Spanje en Portugal steeds groter werd. Bovendien nam de druk van de katholieke kerk toe. Op 19 maart 1516 dwong de regering van Venetië de afzondering van joden af. Het gekozen gebied was aan alle kanten omringd door kanalen en met twee bruggen verbonden met de rest van de stad. Joden moesten een teken dragen dat hen onderscheidde van de christenen en mochten het getto tussen middernacht en zonsopgang en op enkele christelijke feestdagen niet verlaten. Ondanks deze en andere beperkingen werd het getto in 1541 en 1637 uitgebreid. Toen Napoleon Venetië in 1797 veroverde, liet hij de poorten van het getto slopen, waarmee aan de wettelijke segregatie van de joden een eind kwam. Toch kregen joden in Venetië pas in 1818 volledige burgerrechten. In de 19e eeuw nam de bevolking van het getto af. Tussen 1943 en 1945 werden tweehonderd joden gedeporteerd uit Venetië, van wie er slechts zeven terugkeerden. Het getto is nog altijd een centrum van het joodse leven in Venetië Er staan vijf synagogen. De oudste, de Schola Tedesca, dateert uit 1528. Er is ook een yeshiva (religieuze school) en een joods cultureel museum. Het getto van Venetië was niet het eerste voorbeeld van jodenvervolging in Europa, maar wel de eerste plek waar joden officieel werden afgezonderd. Het getto van Venetië toont ook vandaag nog de rijkdom en de intensiteit van het joodse leven ondanks eeuwen van culturele en wettelijke discriminatie. |
 |
 |
Als ik om half vijf de trein terug neem, ben ik moe. Ik heb bovendien blaren onder mijn voeten en voel een knagende pijn in mijn lendenen: gevolgen van zeker vijftien kilometer lopen zonder enige noemenswaardige pauze. De lunch heb ik namelijk overgeslagen, ik heb onderweg alleen een broodje gegeten. Ik blijf in Mestre een tijdje gebiologeerd staan kijken en luisteren hoe een Engels sprekende Maleisische Chinees de prijs van een Murano – vaas vakkundig omlaag onderhandelt van € 150 tot € 110. Ik heb regelrecht bewondering voor hem. De Italiaanse verkoper ook trouwens. In mijn hotel maak ik kennis met een Amerikaanse studente uit Berkeley. Zij is onlangs ‘graduated’ en doet de ‘Grand Tour in Europe’ voor zij bij een bedrijf aan de slag gaat. Een echte Amerikaanse, een beetje naïef en oppervlakkig openhartig, maar wel aardig hoor. Zij vindt de zeventig euro die ze voor haar schandalig kleine kamer moet betalen een koopje. Op de tv kijk ik de film “Beverley Hills Cop” met Eddy Murphy helemaal af.
 |
 |
Om zes uur ben ik terug in Mestre. Ik verken en passant de andere kant van de stad, Marghera geheten. Hier wonen de normale Italiaanse arbeiders en kantoorlui. Van enige toeristische activiteit dan ook geen spoor. Ik moet mijn povere Italiaans weer uit de kast halen om te kunnen bestellen in de cafés. In de grote toeristensteden is dat tegenwoordig echt niet meer nodig. Daar eet ik ook “Würstel” tegen een alleszins schappelijke prijs. Je mag hier wel nergens roken, dat valt me een beetje tegen in de volkskroegjes. Terug op mijn eenzame kamertje begin ik aan een nieuw boek, “Semana Santa” van de Britse schrijver / journalist David Hewson.
Op mijn dooie akkertje check ik uit. De halte voor de airportbus ligt
vlakbij, dus langdurig gesjouw met bagage is overbodig. Ook op het vliegveld
loopt alles gesmeerd. Ik ben verbaasd dat er zoveel dagelijkse vluchten
(meerdere per dag zelfs) naar alle mogelijke grote steden in Europa gaan. Die
vluchten zitten nog vol ook. De conclusie ligt voor de hand: Venetië is een
topbestemming!
Amsterdam ook trouwens, merk ik later als ik er aankom, hoewel wij ons dat als
Limburgers niet zo direct realiseren. Vooral bij Amerikanen, Japanners en jong
rugzakvolk (coffee shops!) is onze hoofdstad in trek. Ik blijf er echter niet
lang en spoor zo snel mogelijk door naar het zuiden, waar ik vroeg in de avond
aankom.
Meer beelden van carnaval? Zie onze fotocollages!
