VILLA  ADRIANA

Uitslapen tot negen uur, waarna ik me uitgebreid moet insmeren vanwege de ondraaglijke jeuk op bovenbenen en –armen. Ik koop alvast een busticket naar het vliegveld voor de volgende dag. Daarvoor moet ik bij het stationsloket lang in de rij staan. Vervolgens daal ik af naar het metro-station om naar Ponte Tiburtina te gaan waar ik wel een juiste bus naar Tivoli te pakken krijg. Vlakbij het stadje krijgen we onder aan een helling panne: de bus is geen meter meer vooruit te krijgen. Gelukkig ligt de bebouwde kern op loopafstand.

Halverwege word ik door een ander, lege bus opgepikt. Het begint hard te regenen, zodat ik mijn trip naar de villa Hadrianus even moet uitstellen. Een uur later ben ik op weg, maar door onoplettendheid stap ik te laat uit, waardoor ik 2 kilometer terug moet lopen. Enfin, uiteindelijk bereik ik toch het enorm uitgestrekte, imposante villacomplex. Het is zo groot als een dorp, met veel waterpartijen en fonteinen. Veel ruïnes zijn tot halverwege opgebouwd, wat je een betere indruk geeft van hoe het ooit geweest moet zijn. Bouwmeesters waren ze zeker, die oude Romeinen. Jammer dat het zwaar bewolkt weer is, zodat mijn foto’s niet goed uit de verf zijn gekomen.

De terugreis is weer even hectisch als de heenreis: drie keer overstappen op een andere bus, daarna de metro in Rome naar het hotel. Onderweg geselen hagelstenen zo groot als duiveneieren ons blikken gevaarte. Niet ver van ons af slaat de bliksem in. Op mijn kamer smeer ik een voorraadje boterhammen (met veel kaas en worst) voor de volgende dag als ik op de terugreis ga.

TERUGREIS

Van de terugreis kan ik me niet veel meer herinneren. Ik kan het hotel in ieder geval met mijn VISA credit kaart betalen. Een ticket voor de Airport bus heb ik al. Daarna gaat alles gewoon gesmeerd. Ik ben ruimschoots op tijd terug in Brussel om de trein naar Luik, Maastricht en tenslotte Roermond te halen. Het loopt dan langzamerhand tegen de avond.