SAN PAULO / PIAZZA
DEL POPOLO
De hele dag is het druilerig weer, gelukkig heb ik mijn paraplu bij
me. Met de metro ga ik naar een van de vier grote basilieken van Rome, de San
Paolo fuori dei Muri, een majestueuze kerk die ook uit de vijfde eeuw stamt. Ik
blijf er tot het middaguur rondhangen. Daarna neem ik een willekeurige bus naar
het noorden. Het eindpunt ligt even buiten het fort San Angelo, waar ik een
tijdje uitrust. Van hieruit kun je over de Tiber de Sint Pieter goed zien
liggen.
Ik stap een volgende bus in die me naar het Olympisch dorp van de
Spelen van 1960 brengt. Enorme heroïsche beelden staan langs de baan opgesteld.
Veel tifosi druppelen binnen, het stadion van Lazio Rome ligt vlakbij en die
ploeg speelt vandaag thuis. Het is zondag vandaag. Na een half uur is het
handjevol volk aangegroeid tot een menigte, waarin je me bijna letterlijk een
weg moet roeien. Ik maak dat ik wegkom hier, ik hou toch al niet van
voetbalmassa’s.
De volgende stop is bij het Piazza del Popolo. Het is een evenwichtig
plein, heel harmonieus opgebouwd met in het midden een van de vele obligate
obelisken die Rome sieren. Ik heb er hier meer gezien dan in heel Egypte, het
thuisland van de obelisken. Het land van de farao’s was bij de Romeinen
populair, ook in later eeuwen. Ik loop een stuk naar de Piazza de Spanja (met de
beroemde Spaanse Trappen), waar
ik de metro terug naar het hotel neem.
Spaanse Trappen
Beroemde ontmoetingsplek tussen de Piazza di Spagna
en de Piazza Trinita dei Monti
Op Rome’s
Piazza di Spagna beginnen de Scalinata di Trinita dei Monti (Spaanse
Trappen), gebouwd tussen 1723 en 1725 met de nalatenschap van een
Franse diplomaat. Ze zijn echter genoemd naar de Spaanse ambassade
van de Heilige Stoel. De trappen werden ontworpen door Francesco de
Sanctis en Alessandro Specchi, na veel discussie over hoe het beste
kon worden gebouwd tegen de steile helling. Het idee van een trap
vanaf de piazza naar de kerk Trinita dei Monti dateert al uit de 17e
eeuw. Oorspronkelijk wilden de Fransen een ruiterstandbeeld van
Lodewijk XIV boven aan de trap, maar door pauselijke weerstand werd
het project stilgelegd tot een compromis was bereikt. Dit compromis
tussen de pauselijke macht en die van de Fransen komt het
duidelijkst naar voren op de elegante trappen zelf, met afbeeldingen
van de Franse lelie van de familie Bourbon en de geruite adelaar van
paus Innocentius XIII.
De trappen zijn
al heel lang een ontmoetingsplaats voor de rijken, de beau monde en
bohemiens, die in de 18e en 19e eeuw naar de trappen kwamen in de
hoop als kunstenaarsmodel te worden gekozen. Tegenover de trappen
staat het huis waarin de Engelse romantische dichter John Keats de
laatste maanden van zijn leven doorbracht.
Onder aan de
trappen ligt de bootvormige Fontana della Barcaccia (Fontein van de
Oude Boot), vermoedelijk ontworpen door Pietro Bernini, de vader van
beeldhouwer Gianlorenzo Bernini. De fontein is geïnspireerd op de
overstroming van de Tiber in 1588, toen een plat bootje, dat was
gebruikt om mensen in veiligheid te brengen, op deze plek werd
gevonden. Langs de trappen en op het plein wemelt het van cafés en
bloemenverkopers, zodat er een ontspannen en kleurrijke sfeer
heerst, vooral in mei, wanneer de trappen zijn gesierd met potten
rode azalea's. |
Even na zeven zit ik in een donkere kelder waar een Somalische familie
een restaurant met authentiek voedsel uit de Hoorn van Afrika serveert. Ik
bestel couscous met geitenvlees en salade voor nog net een tientje. De etnische
eethuisjes in deze stationswijk zijn allemaal heel goedkoop. Ik vind het eten
niet bijzonder smakelijk, maar gelukkig is het volk vriendelijk, wat heet, ze
zijn denk ik gewoon verbaasd dat iemand zoals ik zich verwaardigt bij hen te
komen spijzen. De rest van de avond breng ik lezend door. Ik krijg het boek van
Barati Mukkerjee “Meesters van de Wereld” nog net voor het slapen gaan uit.
  
|
