|
Dag 12
Zaterdag 15 augustus
Vertrek: 10.00 uur / Aankomst: 24.00 uur
Route: Slatina Craiova – Dobreta - Turnu Severin Pozarevac Beograd Kuzmin
Kilometer: 450
In alle vroegte kwam er al verkeer langs: voetgangers, fietsers, schapenhoeders,
karren en een enkele auto of vrachtwagen. Ze kwamen van een even verderop
gelegen dorp en waren op weg naar de "echte weg", de doorgaande, interregionale
weg. Om half negen waren we uit de veren. Terwijl we ons provisorisch aan het
wassen waren, kwam een sjofele ouwe baas bij ons rondneuzen. Zijn koe liet hij
rustig in het maïsveld rondbanjeren. Hij sprak als Brugman, de grijsaard, en
trok er zich niets van aan dat we hem niet konden verstaan. De enkele woordjes
Roemeens die ik beheerste waren echter voldoende om te begrijpen dat hij
oorlogsveteraan was, uiteindelijk gewond in de Slag om Miskolc eind '44. Hij
ontblootte trots zijn schouder om het litteken van zijn wond te tonen: het was
nu nog steeds een vuistgroot gat.
Om 11.00 uur bereikten we Craiova, een behoorlijke stad van meer dan 200.000
inwoners. De wegen waren voor de afwisseling weer eens opgebroken. Herhaaldelijk
moesten we abrupt op de rem teneinde decimeters diepe kuilen in het wegdek te
vermijden. Het landschap bleef vlak, met hier en daar wat lichte glooiingen in
de verte. We tankten voor de laatste keer in Roemenië. In Turnu Severin
aangekomen, gingen we direct op zoek naar een respectabel restaurant, dat we
vonden bij het duurste hotel in de omgeving. We bestelden zo uitgebreid en
kostbaar mogelijk. Voor Lei 120 (f 30, ) kregen we het volgende voorgezet: 2
soepen, 1 kaassoufflé, 4 halve liters bier (eindelijk…), 2 koffie, 2 salades, 2
porties kalfsvlees, 1 portie rijst en mineraalwater. Er zaten overigens
voornamelijk buitenlanders te eten. Daarna slenterden we door de stad om de rest
van ons Roemeens geld in goederen om te zetten. We waren echter zo dom geweest
te vergeten dat 's middags de meeste winkels tot 4 uur sluiten. Onze
mogelijkheden bleven dus erg beperkt. Op een markt kochten we van een invalide
wat aardewerk. In een warenhuis kochten we bij gebrek aan een beter alternatief
wat waardeloze hemden. Samen smeten we zo ongeveer f 150, over de balk. We
konden helaas niet blijven wachten tot de winkels open gingen, want we moesten
vandaag nog de grens passeren. Tegen vier uur waren we bij de douane. Ditmaal
hadden we betrekkelijk weinig oponthoud: slechts drie kwartier.
 
|
