|
Excursies reserveren
Om 4 uur zat ik op de patio van hotel Sylvia, het contactadres van Holland
International. Ik maakte bij de blonde Hollandse Jim afspraken over reizen naar
Istanbul en Tel Aviv, prijzen resp. DM 250. en DM 280. . Mijn geplande excursie
naar het Russische Kiev kon geen doorgang vinden vanwege de Olympische Spelen in
Moskou: in heel Kiev was geen gids, tolk of veiligheidsfunctionaris meer te
vinden. Vandaar. In een eetstalletje bij het strand at ik Roemeense
specialiteiten: ‘mamaligat’ (vgl. met het Italiaanse polenta, een soort
maïsbrij) met spiegeleieren en ‘brinza’ (pikante, witte kaas). Met Roemeens bier
(niet zo best) spoelde ik alles door. Prijs: nog geen f 5. Die dag had ik
trouwens erge honger, want om 8 uur at ik ook nog een broodmaaltijd met yoghurt
in mijn eigen restaurant. Maar goed, tussendoor kuierde ik wel nog enkele
uurtjes langs het strand en klauterde ik over de rotskust, waar prachtige
romantische plekjes om te mijmeren te vinden waren. Na het avondeten ontdekte ik
bij het rondwandelen een restaurant waar het bier erg best was: grote
halveliterpotten vol getapt Tsjechisch bier! Een genot. Ik bleef er tot 10 uur
hangen, aan een tafeltje met een Roemeens arbeiderspaar uit Craiova, Nikoleau en
Laura. Weer kon ik mijn Roemeens toetsen. Het was best leuk. We hadden een
gesprek waarin we persoonlijke gegevens uitwisselden (naam, woonplaats,
vakantie, verblijfadres, werk, loon, drank, leeftijd, trouwen, auto's, etc.).
Osman, een woeste Turk
Om half elf was ik terug bij Osman, mijn Turkse kennis. Hij liet zijn werk
(koffie zetten en serveren dus) door zijn vrouw opknappen. Eerst moest ik persé
kennis maken met een aantal van zijn vrienden, die me allemaal Turks wilden
horen praten. Met whisky en cola onder onze arm gingen we stappen. Osman
vertelde honderd uit, was al half dronken en beloofde mij van alles, zelfs zijn
eigen vrouw (waar ik echter geen trek in had, ik vond haar te sloerieachtig). In
een vandalistische bui gooide hij het lege colaflesje stuk tegen een geparkeerde
politie(!)auto. Een seconde later doken twee agenten op, met de bullepees in de
hand. Osman nam echter het initiatief, murmelde tegen mij "git" (ga weg) en
stapte onvervaard op de agenten af. Wat hij allemaal bekokstoofd heeft, weet ik
niet, maar hij wist de toch niet malse Oost-Europese politie te vermurwen. 5
Minuten later stond hij weer grijnzend voor mijn neus.
Opgepikt: Stella en Ileila
We doken de Auto club in, een ranzige tent met het predikaat night club. Ook
hier weer gratis drinken, de eigenaar was eveneens een Turkse Roemeen. Osman
legde contact met 2 Roemeense jonge vrouwen, beide lerares aan een lyceum in
Boekarest, resp. in Frans en Duits. Na een half uurtje liep een en ander
gesmeerd tussen mij en Stella Roth (de lerares Duits met een Oost Pruissische
vader uit Königsbergen), maar Ileila (die naast Frans ook Engels sprak) moest
niets van Osman hebben, die vieze Turk. Terwijl Stella en ik debatteerden over
het Praagse getto van Kafka en de Buddenbrooks van Thomas Mann, begon Osman
Ileila te chanteren en te bedreigen: als je niet met mij mee gaat, kom je niet
heelhuids thuis. De meisjes werden erg zenuwachtig en tot mijn groot ongenoegen
vertroebelde de sfeer. Stella vertelde mij wat zij opving in Hochdeutsch, opdat
Osman het niet kon verstaan (hij sprak wel huis- , tuin- en keuken--Duits,
Engels, Frans, Italiaans en Spaans. Hij had vroeger internationaal gevaren.)
Bang voor aanranding
Om 3 uur stonden we met zijn viertjes buiten. De blonde Stella bijna huilend,
want haar vriendin zou zich voor ons opofferen en met Osman meegaan. Zij bleef
er ijskoud en bewonderenswaardig ongenaakbaar onder. Door al die toestanden
bleef ik natuurlijk niet bij Stella, maar maakte ik een afspraak voor de
volgende dag en ging op zoek naar Ileila om haar van de boze Osman te ontzetten.
Stella bleef bezorgd wachtend op het balkon achter. Het was ook nog eens volle
maan; wat een afscheid. Ik vond de geile Turk echter niet meer terug. Later
hoorde ik van Stella dat zij was weggerend en bij vrienden in een of ander hotel
had geslapen. De rest van mijn vakantie ben ik niet meer gaan koffie drinken bij
Osman in zijn restaurant om een confrontatie te vermijden. Ik was niet zozeer
bang voor hem, maar wel voor herhalingen. Achteraf bleek uit gesprekken met
Roemenen, dat er ter plaatse een soort Turkse Maffia opereerde die nogal veel
invloed had. Ik vermoed dat Osman daarin een behoorlijk hoge "functie"
bekleedde.
Au clair de la lune met Lilian uit Mangalia
Goed, het was inmiddels 4 uur en ik had nog geen slaap. In het kantoor van het
Roemeense Reisbureau brandde nog licht, wat voor mij aanleiding was om binnen te
wandelen. Daar bevond zich een leuk meisje, dat zich nogal verveelde. Liliane,
zo heette ze, sprak uitstekend Frans en ging op mijn uitnodiging in om buiten
"au clair de la lune" op een bankje wat te kletsen. Ze kwam uit Mangalia, was
getrouwd en waarschijnlijk daardoor niet zo content met haar leven. Het werd een
ietwat melancholisch gesprek, waarbij we elkaar harten onder de riem staken.
Tegen de dageraad verliet ik haar, met bezwaard gemoed en platonische liefde
verwensend. Ik zag haar nooit meer terug, Liliane, een warme schaduw in de
nacht. Af en toe denk ik wel eens..., ach nee, het koesteren van een juweel van
een herinnering heeft ook zijn charme!
  
|
