|
 Eenzaam ontbijt
Die morgen had ik dus alle tijd om me op mijn gemak te douchen en te scheren.
Het was mijn laatste dag, dus ik dacht: Kom, laat ik net als alle andere ook
maar gaan ontbijten in Vulturul. En wat dacht je? Ik was er de enige Hollandse
toerist! Alle andere lagen nog hun roes uit te slapen. Voor hen een bewijs
temeer dat ik maar een vreemde snoeshaan was. Ik maakte nog een praatje met een
Tsjech die ik enkele dagen eerder had leren kennen. Vol belangstelling
informeerde hij bij mij of ik nog iets gehoord had van “Die aus Ploiesti”
(Marga). Mijn antwoord was uiteraard ontkennend.
Afscheid van Zeta
Terug op mijn kamer maakte ik voor het laatst een praatje met Zeta. Onder haar
werkkleding was ze erg luchtig gekleed, maar jammer genoeg waren de andere
poetsvrouwen, ik vermoed opzettelijk, steeds hinderlijk in de buurt. Voor het
laatst ging ook nog eens naar het strand, waar ik enkele uurtjes vergeefs
trachtte te pitten. Ik ging dus maar de badgasten in alle soorten en maten
bekijken en gooide steentjes in het water. Ik klauterde over rotspartijen en
maakte een foto van een kat die ze in een plastic zak hadden verzopen. Verder
kocht ik nog wat souvenirs op de valreep: kleedje voor mam, folkloristische
paaseieren, Roemeense koeken.
Jim van Holland International
Om één uur ging ik met Eva lunchen. Tot drie uur bleven we aan het tafeltje
zitten, totdat we letterlijk weggejaagd werden. Zij ging daarna allerlei
formaliteiten voor de terugreis afhandelen, terwijl ik een afspraak met Jim van
H.I. nakwam. Ik kreeg van hem nog 300 gulden terug voor de afgelaste excursie
naar Tel Aviv. Hij had echter geen Nederlands geld meer en gaf me 300 mark
daarvoor in de plaats. Tel uit je winst. Ik had natuurlijk net geen wisselgeld
bij me…. Eva kwam er later bij zitten en toen kregen we een leuk spelletje: zij
en ik moesten doen alsof we elkaar maar van zien kenden. We moesten zo onze
relatie verborgen houden. Later vertelde Eva me dat Jim mij maar een “dangerous
guy” vond, waarschijnlijk omdat ik zwart wisselde, mezelf zo kritisch en
onafhankelijk opstelde en zo veel van Roemenië afwist.
Koffie drinken met Nuti
Om een uur of vijf belandde ik op de trappen van mijn straatje en bleef ik
ouwehoeren met Ome Jaap en de Twentse bouwvakkers. Leo uit Deventer voegde zich
bij ons, samen met zijn vrouw die een gemeen opgezwollen voet had opgelopen bij
een onstuimige polka met Poolse kennissen. Voor het eten gaan ruimde ik
provisorisch mijn kamer op en pakte ik alvast wat spullen in. Na het eten ging
ik Nuti opzoeken in de receptie. We gingen samen koffie drinken nadat zij zich
‘mooi’ gemaakt had. Ze was erg aanhankelijk en ook “triste’ omdat ze van mij
afscheid moest nemen. Ze had me graag beter willen leren kennen bekende ze met
tranen in de ogen. Ik raakte een beetje ontroerd en wist niet precies wat ik met
haar aan moest. Ik verkeerde echt in dubio: van de ene kant wilde ik best de
hele avond aan haar zijde doorbrengen, maar van de andere kant had ik inmiddels
ook een afspraak gemaakt met mijn onvolprezen gids Eva. Gelukkig hielp het
toeval een handje: een nicht van haar kwam haar ophalen en in Roemenië zeg je
tegen familie geen “nee”.
  
|
