|
Ontbijten bij Angelika
Ook deze dag was ik redelijk vroeg uit de veren. Om negen uur was ik al bij de
shop om zeep en cassettes te kopen. Even later zat ik bij Angelika voor de
afwisseling eens te ontbijten. Terug op mijn kamer bleek Zeta daar aanwezig.
Vanwege mijn afspraak met Hedda had ik niet zo veel tijd, maar zij scheen alle
tijd van de wereld te hebben. Begrijpelijk, want er was niet zo veel te poetsen.
Het was allemaal heel aardig, maar om elf uur stipt was ik toch bij Hedda op het
strand.
Diepzinnige gesprekken op het strand
Ik voelde me daar een beetje opgelaten, want er lagen alleen diep gebronsde en
welgevormde lijven in het zand te bakken. Ik kon echter mijn schaamte en
minderwaardigheidsgevoelens overboord zetten en vlijde me naast hen neer. Echt
luieren kan ik van huis uit niet, dus voerde ik uitputtende gesprekken met
Hedda: over trouwen, massatoerisme, het hanige gedrag van de Roemeense man,
aantrekkingskracht tussen de geslachten, de weg naar zelfstandigheid en
persoonlijke ontplooiing. Met Harrie, die als activiteitenbegeleider werkzaam
was in het Hilton van Maastricht – bijnaam voor de bak -, had ik het over het
Nederlandse gevangeniswezen, jonge bajesklanten uit Roermond die
gemeenschappelijke kennissen bleken te zijn. Met Soffie waren de
gespreksonderwerpen: opvoeding van kinderen, het nut van vroeg zwemonderwijs aan
kleuters, vetkussentjes en zwangerschap. Tussendoor dronk ik pils in een
soortement strandpaviljoen, samen met een Turk en twee onderwijzers uit de
streek bij de Russische grens (Iasi)
Gratis pedicure
Om 1 uur liep ik naar de plaatselijke pedicure. Het uitstapje naar Constanta had
me een aantal gemene blaren opgeleverd, waarvan één onder het eelt van mijn
rechtervoet. Ik kreeg een behandeling van een half uurdoor twee struise dames:
de nagels werden geknipt, het eelt werd verwijderd en de blaren doorgeprikt. De
behandeling was gratis, maar als ik nog eens langs kwam met pakjes Kent –
sigaretten dan zouden zij die beslist niet weigeren, zo werd me te verstaan
gegeven. Met rode teennagels van het desinfecterende middel kwam ik weer op het
strand aan.
Dineren met Hedda
Samen met Hedda genoot ik van een uitgebreid diner (met bief, een zeldzaamheid
hier!) in restaurant Cambrinus, waarna we weer richting strand vertrokken. Om 6
uur nam ik afscheid van haar, na beloftes over en weer. Op mijn kamer wilde ik
op een oor gaan, maar daar kwam niks van terecht! Mijn fototoestel viel van
boven op de klerenkast, in een diepe spleet. Ik kon er niet meer bij. De
volgende morgen om vier uur (daarom ook dat vóórslapen) zou ik naar Istanbul
vertrekken en zonder fototoestel wilde ik niet gaan. Ik liep naar de receptie om
hulp. De chef was afwezig en ik zou moeten wachten. In die tussentijd ging ik
met Ilie, de 18 jarige hulpjongen van het hotel, minigolf spelen en cola drinken
in een bar op de hoek. Toen de chef eindelijk arriveerde, wilde hij niet
behulpzaam zijn. De vent sprak geen enkele vreemde taal, zodat Nuti moest
tolken. Zij kreeg het er maar moeilijk mee, want zij durfde zijn woorden niet
letterlijk in het Engels te vertalen omdat hij zo grofgebekt was.
Ilie vist fototoestel op
Gelul, ik had ik het meeste van wat hij zei verstaan, zodat ik kon hem in
gebroken Roemeens antwoord kon geven. Hij krabbelde terug en gaf Ilie
toestemming mij te helpen. Het duurde nogal lang voordat Ilie (met een grote
vishaak!) het toestel te pakken had. Hij bleef nog een tijdje bij mij bier
drinken. Toen hij wegging, kwam Zeta binnen. Ze zou in Venus overnachten, omdat
ze de volgende dag om 5 uur 's morgens moest beginnen te werken. Ze logeerde in
een vrijstaand appartement. Ze was nu in burgerkleding en ik vond dat ze er erg
appetijtelijk uitzag. We dronken bier, cola en tuica, waardoor zij een beetje
dronken werd. We amuseerden ons opperbest. Bij communicatiestoornissen schreef
zij wat ze zeggen wilde op een papiertje, meestal kon ik het dan lezen, soms met
behulp van het woordenboek. Om een uur of elf vertrok ze en ging ik douchen.
Brief naar Marga
Direct daarna schreef ik in het Engels een brief naar Marga Juta in Ploiesti. Ik
had Zeta over Marga verteld, daarom kwam ik op het idee om haar eens te
schrijven. Twee kantjes in een half uur, ik had inspiratie. Ik beschreef haar
mijn teleurstelling, mijn aankomst en de dagindeling en mijn geplande verloop
van de rest van mijn vakantie. Verder gaf ik haar suggesties hoe ze me kon
bereiken. Ondertussen was er buiten op de trapjes een Hollands feestje ter ere
van de vertrekkers op touw gezet. Het ging er luidruchtig aan toe. Het toppunt
van de jool was wel het zingen van het oer-Hollandse "Potje met vet", "Vader
Abraham" en "We gaan nog niet naar huis". Ook de "Zuiderzee ballade" schalde
door de stille Roemeense nacht.
|
 |
Wachten op nachtbus
Ikzelf bleef wakker en om half vier begaf ik me naar Hotel Sylvia, waar ik door
een bus opgepikt zou worden die me naar het vliegveld in Constanta zou brengen.
De bus kwam weer eens te laat, zodat ik maar wat op er neer drentelde. Dit
maakte mij verdacht, want binnen een half uur werd ik door drie verschillende
surveillerende politieagenten aangehouden en ondervraagd wat ik zo laat op
straat te zoeken had. Om tien over vier verscheen de touringcar en begon ik mijn
eerste etappe op weg naar hit Turkse Istanbul.
   |
