|
Met Eva naar Saturn
Terug op mijn kamer sliep en las ik nog wat. Voorts leerde ik nog wat meer
Roemeens, daar kreeg ik hoe langer hoe meer pleezier in. Om half acht ontmoette
ik Eva zoals afgesproken. We aten maar een kleinigheid, want zij kon niet mee
gaan uit eten; ze moest bij de politie een diefstal uit een van de appartementen
aangeven. Ik ging met haar mee. Daarna belde zij voor het eerst sinds een maand,
zo beweerde ze tenminste, met thuis. Toen was de avond aan ons. We reden met de
mini-cars naar een plaatsje verderop, Saturn genaamd. Daar speels in een
restaurant een popgroep uit haar woonplaats Timisoara, zij kende de muzikanten
persoonlijk. Die lui hadden allemaal op het conservatorium gezeten, dat is hier
verplicht als je in een popgroep mee wilt spelen. In een plaatselijk dagblad had
zij over de groep een niet helemaal lovende recensie geschreven. Dat klopte,
want zij werd door de microfoon begroet door de leadzanger.
Steeds meer ontboezemingen
Omdat de muziek die daarop volgde zo luid was moesten we wel dicht bij elkaar
kruipen. Zij begon hoe langer hoe meer van haar privé-leven prijs te geven, de
literatuur had niet langer meer voorrang. Op een gegeven moment had ik
waarschijnlijk te veel op haar sentimenten gespeeld. Toen kwam de eigenlijke
reden aan het licht waarom zij een onderbetaald gidsen- en tolkenbaantje had
aangenomen. Het bekende verhaal…. Een ongelukkige liefde. Ze was een
zelfstandige vrouw met een goede en vaste baan in het onderwijs (lerares
Engels), die alles had wat haar hartje begeerde. Ze woonde vier jaar samen met
een man, een manager van in de dertig. Hij voelt zich oud worden en wil trouwen
om een gezinnetje te stichten voor het te laat is. Eva twijfelt, ze wil haar
leven niet zo maar verkwanselen en stelt steeds maar haar beslissing (ja of nee)
uit. Het proces van sociale dwang begint: vrienden, familie, kennissen,
werkkring, ze beginnen op haar in te praten. Ze mag niet op studiereis naar
Londen, hoewel ze daar officieel recht op heeft als doctor in de Engelse taal –
en letterkunde. Motivering: je bent niet getrouwd, dus niet gebonden en dan kom
je niet meer terug naar Roemenië. Haar vriend begint openlijk een affaire met
een jonger meisje, maar blijft toch bij haar inwonen. Zij krijgt hem er niet
uit. De ene scène na de andere volgt: beide families erbij, buren bemoeien zich
ermee. Haar (nu gewezen vriend) krijgt van iedereen gelijk, want uiteindelijk
heeft zij hem door het huwelijk te weigeren min of meer tot overspel gedwongen.
Ze taait af en grijpt de kans om met buitenlandse toeristen te werken aan de
Zwarte Zee, ver weg van Timisoara en haar vriend. Ze wil ontsnappen en vergeten.
Emotionele momenten
Op dat moment ontmoet ik haar, de enige met wie zij tot nu toe serieus contact
heeft gehad. Ze heeft de hele affaire allicht niet kunnen vergeten, verre van
dat. Ze stort bij mij haar hart uit, begint te huilen en schaamt zich daarvoor
ontzettend. Per slot van rekening is ze toch een moedige en onafhankelijke vrouw
die het leven aankan? Haar emoties komen los, ze gooit alles eruit. Ook haar
problemen met de censuur en de bij haar school ingeschoven collega’s worden nu
zonder reserves verteld. Later wordt ze bang; heeft ze niet te veel verteld?
Heeft iemand stiekem mee zitten luisteren? Hoe kan ze weten of ze mij kan
vertrouwen? Een nieuw probleem dus, dat ik oplos door zo veel en eerlijk
mogelijk over mijzelf en mijn dagelijkse leven te vertellen. Hiermee herwon ik
haar vertrouwen en dat stelde haar weer op haar gemak.
Zoon van Simon Vinkenoog
Het is inmiddels 12 uur geworden. We zijn allebei typen die hun gevoelens zo
nodig kunnen kanaliseren, dus we schakelen probleemloos over naar een ander
onderwerp. Dat wordt de Nederlandse schrijver Simon Vinkenoog, wiens zoon zij
als toerist in een groep heeft gehad. Op een servet geef ik in vogelvlucht een
overzicht van de moderne Nederlandse literatuur.
We waren toe aan koffie. Als laatste gingen we in Saturn weg, te voet terug naar
Venus, een wandeling van vier kilometer. De sfeer tussen ons was erg
vertrouwelijk geworden en het strand waarover we liepen was bij nacht eindelijk
zichzelf, net zo als Eva die me ondertussen een soms schokkend relaas over de
corrupte Roemeens samenleving deed. Toen ik haar bij haar deur afgeleverd had,
bleek ik nog geen slaap te hebben. Ik bleef nog lang in mijn warme bed woelen,
allerlei gedachten spookten door mijn hoofd. Ik wilde mijn relatie met Eva best
verdiepen, maar ik wilde ook niet het risico lopen haar te compromitteren in
deze door de staat gecontroleerde omgeving. Wat moest ik aan met Eva?

 |