|
Slaapachterstand inhalen
De klok rond geslapen: om drie uur werd ik wakker, hoewel nog niet helemaal
uitgerust. Na een koude douche en drie koppen koffie in een restaurant knapte ik
weer wat op. De restauranteigenaar bediende me steeds stipt op mijn wenken. Hij
had namelijk een oogje op mijn "Santamonica" shirt. Hij had een breed postuur,
dus het zou hem wel passen. Ik wandelde wat rond en belandde bij de manege, waar
ik de stallen en de dressuurterreinen bezocht. De lessen waren er spotgoedkoop,
nog geen f 5. per uur met een volbloedmerrie. Je kon er ook gewoon ritjes maken.
Om zes uur werden de paarden naar binnen gejaagd . De cowboys waren behendige
zigeunerruiters die in stofwolken achter afdwalende veulentjes aan jakkerden. Ik
nam me voor hier terug te komen voor een ritje. Ik was te laat voor het eten,
maar voor de winkels om negen uur sloten kocht ik nog wat cakejes, kaas er
salami in.
 Carmen, de receptioniste
Daarna wilde ik nog gaan stappen, maar er was niets te doen. Of er was weinig of
geen volk, of de muziek stond er veel te hard. Ik begaf me naar de receptie van
het hotel, eigenlijk zonder een echte bedoeling. Carmen, de receptioniste, had
nachtdienst (14 uur lang, dat is niet niks!) en zat er balend en moederziel
alleen te smachten naar aanspraak. Daar zorgde ik dus voor. Carmen, 21 jaar oud,
donkerblond en afkomstig uit Cluj. Een knap en innemend meisje met een stralende
glimlach. Als ze niet lachte, kreeg haar gezicht een dromerig, melancholiek
uiterlijk. Een fijnbesnaarde ziel, die regelmatig door de brute chef
geschoffeerd werd, de reden waarom zij nu dan ook baalde. Ze kon niet
vertrekken, want ze vervulde stage en kon geen slecht rapport in haar examenjaar
gebruiken. Dus maar alles slikken, was de boodschap. (Zij zat op een School voor
Toerisme en Economie, een semi universitaire opleiding.) Ze sprak eenvoudig maar
perfect Engels, terwijl ik gecompliceerd, maar stuntelig Engels sprak. Ik was
niet in vorm die avond.
Talent voor muziek
Tot een uur of vijf bleef ik met haar praten. Zij was een natuurliefhebster,
hield van schaatsen, wandelen en bergbeklimmen, musiceren (zij speelde piano en
fluit) en lezen. Ik was blij dat ik van te voren in Nederland met een
encyclopedie uit pure interesse mijn kennis over muziek verrijkt had. Ze was een
beetje down en haatte als halve Transsylvaanse bergbewoonster de kale, hete
Dobroedzja waar ze nu haar stage uitzat. Het gesprek werd allengs persoonlijker
en menselijker: over vrienden, relaties, idealen als trouw en eerlijkheid, etc.
Op vele punten konden we ons met elkaar verenigen. Af en toe werden we in ons
gesprek gestoord door een patrouillerende agent, die kwam informeren of nog
alles in orde was. Voor ik met een zedig kusje afscheid van haar nam (ik stond
te barsten van de slaap!) werd eerst mijn kennis van het Roemeens nogmaals
getoetst en werd de cruciale vraag "Bestaat God echt?" hevig in twijfel
getrokken. Ik sprak met haar af samen eens te gaan paardrijden.
   |
