|
Woeste Eva vergeet afscheidsspeech
In de bus gingen de scènes verder, nu was Eva aan het doorslaan. Hardop in het
Engels zat zij het systeem te vervloeken, waardoor zij haar traditionele
afscheidsspeech (meestal bedoeld om fooi te genereren) compleet vergat af te
steken. Nou ja, die toespraak had eigenlijk toch geen zin gehad, want iedereen
was dronken, ziek of lag te pitten. Eva ging bijna helemaal door het lint,
waardoor ikzelf uiteindelijk ook een beetje verward raakte.
Onstuimig afscheid
Op het vliegveld was het een drukte van belang. Eva nam ontroerd afscheid van me
en deed dit onbeschaamd voor de ogen van honderden wachtende reizigers en
toekijkende militairen en douaniers. Ze lapte alle communistische gedragsregels
aan haar laars, omhelsde me onstuimig en rende met tranen in haar ogen weg
zonder nog maar één blik achterom te werpen. Door dit gedrag zou ongetwijfeld
haar lot als toekomstig gids bezegeld worden; dat zou door haar superieuren
nooit getolereerd worden.
Ongehinderd voorkruipen
Ik was ook wel enigszins aangeslagen, maar voor mij was er werk aan de winkel.
Ik riep een kruier en liet de bagage van Ome Jaap, Joke, die onbekende vent en
mezelf alvast door de douane brengen. Ik kroop met mijn drie zieken voor,
niemand in de lange rij protesteerde daartegen. In de vertrekhal installeerde ik
het drietal in gemakkelijke fauteuils en ging koffie voor hen halen. Toevallig
kwam ik daar weer Kurt tegen, de sympathieke Bayer die me op reis naar Istanbul
extra muntjes had geschonken om koffie te kunnen kopen.
Aardige, maar corrupte douanier
 Bij de douane werd ik staande gehouden door de corrupte douanier die me bij
terugkeer uit Turkije een Rabo – bank pen ontfutseld had. We begroetten elkaar
uitbundig. Hij vroeg me of ik nog pennen over had, maar ik zei: “Nee, ik ben nog
veel andere douaniers tegengekomen!” Dat vond hij pas grappig en lachend
verleende hij me doorgang zonder me nog verder te controleren. De andere
reizigers bekeken met stijgende verbazing de manier waarop ik met die barse
douanier omging. Dat waren ze niet gewend; normaal durfde niemand een woord met
die streng kijkende functionarissen te wisselen.
Ome Jaap gaat door het lint
In het vliegtuig (dat om 08.00 uur vertrok) wilde ik direct gaan slapen om van
een welverdiende rust te genieten, maar daarvan kwam niets terecht. Ome Jaap
kreeg weer eens kuren. Hij kotste de reiziger voor hem onder en begon hysterisch
te gillen. Niemand begreep wat er aan de hand was, behalve ik dan. Ik greep dan
ook onmiddellijk in, sleepte hem uit het zicht van de passagiers het hok van de
bemanning in en lulde daar hard tegen hem in. In verschillende talen moest ik de
crew uitleggen wat er aan de hand was. Ondertussen had Jaap kans gezien bij de
nooddeur te komen en probeerde hij die te forceren om naar buiten te springen.
Gelukkig lukte hem dit niet vanwege zijn verlamde arm, maar ook omdat ik hem
bijtijds achteruit kon rukken, waarbij ik mijn knie ernstig blesseerde. Hij
bleef maar schreeuwen: “Ik wil eruit!” en “Ik durf niemand meer onder ogen te
komen!” Ik beet hem toe dat dit nu eenmaal onmogelijk was in een vliegtuig. In
het voorste compartiment vond ik een lege stoel waarop ik Jaap parkeerde om met
enig geweld bij hem een zetpil aan te brengen. Daarna werd hij weer een stuk
rustiger. De rest van de reis was hij zo mak als een lam. Door al dat geschreeuw
en geweld had ik ondertussen wel de sympathie van enkele passagiers verspeeld,
vooral vrouwen vonden dat ik al te krachtdadig met die arme, zieke man was
omgesprongen. Maar goed, zij kenden de voorgeschiedenis niet.
Bedankje van de crew
Bij het verlaten van het vliegtuig werd ik door een opgeluchte hoofdsteward voor
mijn ingrijpen bedankt. Ik bracht Jaap naar de Eerste Hulp – post van Schiphol,
gaf daar zijn bagage af, zocht het telefoonnummer op van zijn zoon en gaf dat
aan de dienstdoende medicus door. Die beloofde zich verder over hem te
bekommeren. Hijzelf zat weer op de wc. Ik had geen zin om op hem te wachten en
vertrok zonder afscheid van hem genomen te hebben. Ik was hem eerlijk gezegd
spuugzat. Bovendien was ik totaal afgepeigerd en door vermoeidheid en
drankmisbruik behoorlijk afgestompt.
Sail ’80 in Amsterdam
Bijna een uur lang moest ik op mijn eigen bagage wachten, even voor ons waren
twee Jumbo’s uit Amerika aangekomen, vandaar. In een overvolle bus spoedde ik me
naar Amsterdam, waar het erg druk was vanwege Sail 80. Bij het Centraal Station
nam ik de trein die me in een kleine drie uur naar Roermond terug bracht. Om
half drie was ik thuis. Ik pakte onmiddellijk al mijn spullen uit en ruimde die
zover mogelijk in en dook vervolgens onder de douche. Daarna belde ik mam op met
de mededeling dat ik behouden thuis was gekomen. Zij zou die avond speciaal voor
mij koken. Maar eerst haalde ik een gedeelte van mijn enorme slaapachterstand
in, ik had een slapeloze periode van meer dan 30 uur achter de rug, om maar niet
te spreken van al die spanningen waarmee ik te maken had gehad.
   | 
