|
Net niet te laat
Om zeven uur ’s avonds op de tweede dag van mijn paasvakantie moest ik me op het
station in Maas-tricht melden. Doordat ik niet oplette, vergat ik in Geleen over
te stappen. In Geleen – Oost sprong ik vloekend en mezelf verwensend uit de
trein. Wat te doen? Ik verkeerde in dubio: terug met de trein naar Sittard zou
me te veel tijd kosten, waardoor ik ongetwijfeld het busje in Maastricht zou
missen. Goede raad was duur. Ik besloot een kroeg in te duiken (de stamkroeg van
de éénpotige carnavalist Ome Bairke van de BCL nota bene …) en bestelde daar een
taxi. Het duurde ook nog een hele poos voor die aankwam. Ik bood de chauffeur 5
gulden extra fooi als hij alle verkeers-regels aan zijn laars zou lappen en me
tijdig op het station in Maastricht wist af te leveren. Na een wilde rit reden
we het stationsplein van Maastricht op. Ik kon nog net het al optrekkende busje
van Air Succes staande houden. Ze hadden niet langer meer willen wachten. Dat
was op het nippertje.
Luchthaven Zaventem
In Brussel ging alles van een leien dakje op de luchthaven Zaventem, zij het dat
de Belgische chartermaatschap-pij Air Succes de vlucht overliet aan de Roemeens
maatschappij Tarom. Na een vlucht van bijna drie uur kwamen we in het holst van
de nacht op vliegveld Otopeni van Boekarest aan. Een busrit van een uur bracht
ons naar Poiana Braşov, een wintersportplaats in de zuidelijke Karpaten.
|
 |
NOG WINTER IN DE KARPATEN
Poiana Braşov
We werden er in hotel “Teleferic” ondergebracht. De kamers waren er schoon en
eenvoudig. Terwijl in Nederland een vroegte en zonrijke en droge lente de mensen
verblijdde, zat ik kleumend van de kou in het hooggebergte gekluisterd.
Romantisch, dat wel, maar niet bepaald wat ik had verwacht. |
| |
|
 |
 |
  |
