|
MEER INFO BOEKAREST
Als reisleider fungeren
Ietwat teleurgesteld kwam het gezelschap terug uit Istanbul. Ze hadden er drie
lange dagen alleen maar regen gehad. Allemaal de bus in en op naar Boekarest,
waar we werden ondergebracht in een oeroud, maar nostalgisch aandoend Hotel
Union, in luxe het vierde van de metropool Boekarest. Reisleider Nuri, een
Roemeense student bouwkunde waarmee ik uitstekend kon opschieten, ging in de
stad vrienden opzoeken en liet het gezelschap aan mij over. Hij vertrouwde me en
ik kreeg al zijn papieren en volmachten voor diners en overnachtingen
(tegenwoordig vouchers genoemd). Met de gerant rekende ik zonder enig probleem
alles af met de cheques van Nuri. Ik stelde de groep ervan in kennis dat we de volgende
dag niet ’s middags, maar juist in alle vroegte zouden vertrekken. Dat viel niet
in goede aarde, want bij deze reis was al zo veel misgegaan wat betreft de
organisatie.
Hoofdstad Boekarest
|
Boekarest is een weids uitgelegde stad met meer dan 2 miljoen inwoners. Het is
veruit de grootste stad van het land. Het is niet echt een mooie stad. In 1974
was men er nog bezig aan de bouw van een gigantisch groot, zeg maar megalomaan
paleis voor president en dictator Ceaucescu en zijn vrouw Elena. Om voor het
project plaats te maken werd een complete volkswijk gesloopt. De
parkeerterreinen werden er bewaakt door aantrekkelijk ogende vrouwtjes. In de
grote winkelstraten was men tuk op harde westerse valuta; daar kocht de familie
Guta dan ook met Duitse marken (gekregen van een familielid in Hamburg) een
groot aantal souvenirs voor mij en mijn familie. Op de Duitse en Nederlandse
televisie probeerde men in die jaren met spots het toerisme naar Roemenië te
stimuleren, maar dat is door allerlei oorzaken niet gelukt. Toenmalig
regeringsleider Joop den Uyl ging zelfs met de tent naar Roemenië, maar zijn
voorbeeld deed niet volgen.
Openluchtmuseum Satulei
We bezochten er met de groep ook nog het openluchtmuseum, het zogenaamde “Museu
Satulei” dat ten noorden van de stad bij Snagov gelegen is. In dit museum
ontmoetten Clé en ik op onze rondreis door de Balkan in 1973 de gepensioneerde
ingenieur Theodor Radu, waarmee ik een tijdje gecorrespondeerd heb. In het park
waren alle in Roemenië voorkomende bouwstijlen vertegenwoordigd en wel
levensgroot nagebouwd: watermolens uit Zevenburgen, herenboerderijen uit
Transsylvanië, plaggenhutten uit de Dobroedsja, boerenstulpjes uit de Banaat,
houten orthodoxe kerkjes uit Moldavië en zo voort. Het was er erg rustig. Elk
gebouw werd er bestierd door een tweetal vrouwen die niet alleen de boel op orde
moesten houden, maar ook souvenirs aan de toeristen dienden te verkopen.
Uiteraard spraken zij geen enkele vreemde taal en beperkte hun service zich tot
het openen van de toegangsdeur, waar zij zich weer aan het breien of haken
zetten. |
 |
|
|
|
Terugreis
Vervolgens ging ik alleen op stap. Er was niet veel te doen in de karig
verlichte stad, maar desondanks wist ik het tot de kleine uurtjes vol te houden.
De bus zou om vier uur ’s nachts naar het vliegveld vertrekken. Ik vreesde dat
er mensen te laat zouden zijn, maar dat klopte niet. Iedereen stond op tijd
bepakt en gezakt klaar voor vertrek naar Nederland. De terugvlucht verliep
zonder noemenswaardige vertraging, maar eenmaal in Brussel begon de ellende
opnieuw. Uren moesten we wachten op een busje van Air Succes (die naam dus niet
waardig tonend) dat ons naar Maastricht of Luik zou brengen. Ik bracht die tijd
door met de heer Lambert, de enige Waal uit ons gezelschap. Tijdens de hele reis
had hij gesuggereerd alleen Vlaams te kunnen verstaan, maar niet te spreken. Na
enkele forse cognacjes kwam hij echter los en ontmaskerde hij zichzelf door
sappig Vlaams te gaan kleppen. Met zwaar accent weliswaar, maar toch. Hij
ontpopte zich als een getapte vent waarmee het goed toeven aan de bar was.
Gelukkig verliep de rest van de reis naar wens en was ik nog voor het donker
thuis in Roermond. Ik woonde toen nog aan de Javastraat en mam zaliger was verrast me zo
vroeg te zien. Ze had me veel later verwacht.
MOOI MEEGENOMEN!
Aangezien de hele reis ondanks of dankzij de
Belgische organisatie niet geheel naar wens verliep schreef ik beide
organisaties (d.w.z. het reisbureau Plaisier en Air Succes) aan
waarin ik reclameerde tegen de gang van zaken en een
schadevergoeding c.q. restitutie van reisgelden eiste.
Precies een half jaar later kreeg ik
telefonisch bericht dat mijn eis doorgegeven was aan het Nationaal
Roemeens Reisbureau waaraan de hele reis uitbesteed was geweest.
Daarom vlogen wij natuurlijk niet met Air Succes of Sabena, maar met
de Roemeense staatsvliegmaatschappij Tarom. Na die mededeling wist
ik definitief dat ik geld terug kreeg, want de Roemenen kunnen zich
geen slechte reclame veroorloven. Om het toerisme naar hun land aan
te trekken moeten de zaken perfect in orde zijn en dient men in
voorkomende gevallen van onregelmatigheden coulance te tonen en good
will te kweken.
Twee weken later was ik fl 157 rijker, veel
meer dan ik aanvankelijk verwacht had. De oorspronkelijke reissom
bedroeg in totaal fl 550. Ik kon grijnzend in mijn handen wrijven
dankzij dat ene briefje dat op de volgende bladzijde opgenomen is. |
MEER INFO BOEKAREST
Een ruimtelijke stad
Ondanks zijn enorme omvang heeft Boekarest, gelegen te midden van een
vruchtbare landbouwstreek,
nog steeds het karakter van een tuinstad.
De bebouwde kom van Boekarest strekt zich uit van de oever van de Dimbovita,
een indirecte zijrivier van de Donau, tot aan de Colentina in het noorden.
De stad is ontstaan in het hart van Walachije, een authentieke Roemeense
provincie tussen de uitlopers van de Karpaten en de Donauvallei. Door zijn
ruimtelijke structuur heeft de stad een ongewoon kleine bevolkingsdichtheid.
In amper 50 jaar tijd heeft Boekarest onbelemmerd kunnen uitgroeien tot een
metropool. Tegenwoordig is het na Budapest en Istanbul de grootste stad van
Midden- en Oost - Europa. Het stadsgezicht wordt bepaald door lage huizen
die haast weggedrukt worden door protserige openbare gebouwen en overdreven
brede verkeersstraten. Dwars door het centrum, dat rondom station Noord en
het Paleis van de Republiek volledig in nieuwe Stijl is herbouwd, zijn brede
boulevards aangelegd. De strakke, rechtlijnige stadsplanning die hiervan het
gevolg is, heeft echter de woningnood niet kunnen oplossen. In de
buitenwijken rondom de ring met vooroorlogse herenhuizen zijn imposante
woonflats neergezet. Ondanks de ongebreidelde groei heeft Boekarest zijn
reputatie van tuinstad niet prijsgegeven. Overal in de stad zijn grote
parken te vinden en linden, kastanjes en rozenstruiken verfrissen het
straatbeeld. Rondom de stad liggen prachtige meren.
WETENSWAARDIGHEDEN
Hoofdstad van Roemenië
Centrum van cultuur, wetenschap en godsdienst en van industrie en handel
Roemeense naam: Bucuresti
Taal: Roemeens / Munteenheid: leu
Godsdiensten: orthodoxe Kerk, katholicisme, protestantisme, jodendom
Rivieren: Dimbovita, Colentina / Meren: Herastrau, Floreasca, Tei
CIJFERS
Oppervlakte: 970 km²
Bevolking: 2 miljoen inwoners / Hoogte: 55 tot 90 m / Cismigiu - park: 14 ha
BEZIENSWAARDIGHEDEN
De patriarchale kerk, het Paleis van de metropolieten, het Paleis van het
Parlement, het klooster Radu Voda, de kerk Stavropoleos, het Stedelijk
Historisch Museum (vlakbij de universiteit), het Paleis van de Republiek,
het Nationaal Kunstmuseum, het Atheneum, het Natuurhistorisch Museum, de
Triomfboog, het Dorpsmuseum en, verder naar het noorden, het huis van de
Scinteia, de parken.
Door steeds in te spelen op nieuwe stedenbouwkundige ontwikkelingen heeft
Boekarest zonder belemmeringen van een vestingstadje kunnen uitgroeien tot
een Europese metropool.
Hoewel recente opgravingen hebben aangetoond dat de plek Sinds de steentijd
onafgebroken bewoond is geweest, is de "citadel aan de Dimbovita" pas
ontstaan in 1350. Door zijn ligging langs de weg naar Constantinopel kreeg
de plaats al snel een grote strategische betekenis. In de 15e eeuw kreeg de
stad bijzondere belangstelling van de woiwode van Walachije, Vlad de
Spiesrijger, die later model stond voor de romanfiguur Dracula.
Oorspronkelijk bedoeld om bescherming te bieden aan Tirgoviste, nam de
vestingstad Boekarest in 1659 de functie van hoofdstad van Walachije over
van deze stad en trok tevens de handel en het cultureel Leven naar zich toe.
Herhaaldelijk veroverd door Russen en Oostenrijkers en meer dan eens
teruggeven aan het Ottomaanse Rijk, werd de verzwakte stad verscheidene
malen getroffen door brand en door pest. De oprichting van de Verenigde
Roemeense Vorstendommen in 1861 en later van het koninkrijk (1881) luidde
het herstel in. Aan het begin van de 20e eeuw verrezen in Boekarest tal van
monumenten en openbare gebouwen. De stad breidde zich alsmaar sneller uit.
Grote bouwprojecten gaven de stad een heel nieuw gezicht en het
socialistisch regime legde sterk de nadruk op de ontwikkeling van de
industrie. Hierdoor is Boekarest geworden tot de echte wereldstad die het nu
is.
KLIMAAT
Landklimaat met koude winters en warme zomers.
Gemiddelde temperaturen: -7 tot 3° C in januari, 14 - 30° C in juli.
BRONNEN VAN INKOMSTEN
Industrie (bijna 15% van de productie van het land): metaal, werktuigen,
precisie-instrumenten, textiel, chemie, installatiemateriaal en
consumptiegoederen. Leerbewerking.

|