De dag voor ons vertrek hadden we gezamenlijk nog eens alles volgens de opgestelde lijst na gecheckt. Toen alles in orde bevonden was, gingen we te voet bij onze stamkroeg iets ten afscheid drinken.

Het ochtendlicht was nog niet doorgebroken, toen Jos M. en Sjaak om tien vóór vier bij Jos op de Laan aanbelden. Ze moesten herhaaldelijk aanbellen, want Jos had zich verslapen. In een hurry werden de laatste spullen ingeladen. Om vier uur klonk het definitieve vertreksein. Vanaf Maasbracht konden we de autosnelwegen volgen tot in de lichtstad toe. Aan de grens bij Eijsden werd ons niets in de weg gelegd. Na Luik echter stuitten we op moeilijkheden; het zicht werd ernstig belemmerd door dikke mistbanken. Het werd steeds erger, soms moest Jos M. de chauffeur stapvoets rijden. Inmiddels was Jos S. ook uit zijn ochtendverdoving ontwaakt. Langzamerhand kwam hij tot twee ontstellende ontdekkingen. Hij had zijn pas aangeschafte en door Jos M.'s moeder ingekorte broeken vergeten. Dit betekende dat hij het de hele vakantie met één broek moest doen. Verder had hij zijn mondvoorraad (10 broodjes, met zorg bereid en overdadig belegd met exquisiteiten ) in de broodtrommel laten liggen. Een week later zou zijn moeder die vinden, rottend en stinkend... Kortom, zijn stemming werd er niet beter op, temeer omdat hij dacht dat het broekengeval een luguber grapje van zijn twee metgezellen was. Om 6 uur stopten we op een parkeerplaats, waar we foto's namen, aan onze sanitaire behoeften tegemoet kwamen, broodjes soldaat (geen van Jos dus) maakten en vooral, hete koffie onze verkleumde ledematen lieten opwarmen. Inmiddels begon de smerige brij plaatselijk enigszins op te lossen en werd het rijden wat gemakkelijker. De Belgisch Franse grens veroorzaakte geen oponthoud. We waren in Frankrijk, la Douce France. Haar kloppend hart Parijs lonkte al in de verte….

Woensdag 4 juli

Het Noordfranse landschap was erg eentonig, maar de weg was van goede kwaliteit. We doodden de tijd met het vertalen van teksten op en onder verkeersborden langs de weg. Om 10 uur kwamen we in Parijs aan. Het ochtendverkeer was er erg druk, vooral bij de ingangspoort “Porte de la Chapelle’. Voor we ons konden aansluiten bij het razende verkeer op de "Boulevard Périphérique", moesten we in een file wachten. Jos was brutaal genoeg om tussen de vrachtwagens door te laveren en direct de juiste weg naar Porte Maillot te kiezen. Daar aangekomen scheurden we regelrecht het Bois de Boulogne binnen. Het vinden van de camping was verder geen punt meer. Terwijl Sjaak en Jos M. in de auto zaten te wachten, stond Jos S. temidden van tientallen toeristen in het receptiekantoor. Na een uur zweten en zwoegen kwam hij eindelijk aan de beurt, nog meer de schurft krijgend aan opdringerige, patserige, hard snuivende en krijsende Amerikanen. Het was moeilijk een goed plaatsje voor de tent te vinden. Waar we terecht kwamen was gezien de zanderige hardheid niet ideaal. De tent werd in recordtempo opgezet, met als enige voordeel de nabijheid van toilet en wasgelegenheid. Jos S. was de zaak alvast gaan verkennen. Hij bracht friet en wijn mee. De friet werd met goulash uit blik en knapperige stokbrood verorberd. Van 1 tot 3 uur rustten we slapend uit van de vermoeienissen.

Eenmaal ontwaakt bruisten we van energie. Bij de camping vertrok op geregelde tijden een minibusje naar het metrostation aan de rand van de Bois, lopend zou dit een afstand van 4 kilometer zijn. In de metro bestudeerden we het systeem. Jos S. had een metrokaartje van een kennis geleend, hetgeen nu bijzonder goed van pas kwam. Onze eerste stop zou ETOILE zijn (nu PLACE CHARLES DE GAULLE geheten), een groot verkeersplein waarop 8 avenues uitkomen. De blikvanger hier is wel de ARC DE THRIOMPHE, die in het midden staat te pronken, als een standvastige rots het hoofd biedend aan de ogenschijnlijke verkeerschaos. We troffen het; gelijk met ons bezoek werd de Arc afgezet door "flics" (agenten) om plaats te maken voor een ceremoniële herdenking van de gevallenen onder de Amerikanen tijdens de bevrijding van Frankrijk in W.O. II. Politici, oud verzetsstrijders en generaals vormden de hoofdmoot. De belangstelling leek ons te bestaan uit toevallige passanten, zoals wij. Jos S. informeerde in het Frans naar e.e.a. bij een oudere dame. Na enige minuten ontmaskerde ze hem als Nederlander vanwege zijn Hollands accent. Zijzelf was ook Nederlandse, maar woonde zes van de 12 maanden per jaar in Parijs. Jos had nog een heel gesprek met deze gedistingeerde, kosmopolitische dame, ooit getrouwd met een Amerikaanse officier. Op de Arc zelf waren we gauw uitgekeken. We slenterden de befaamde Champs Elysées af. Het was er vrij druk en de terrasjes waren bijna allemaal bezet, ondanks de exorbitant hoge prijzen! Jos S. betaalde 58 francs voor 6 pilsjes, zo'n f 30, .

Eiffeltoren

Spectaculair symbool van Parijs en alles wat Frans is

“We protesteren met kracht en verontwaardiging tegen de zinloze en monstrueuze Eiffeltoren."
Brief aan de wereldtentoonstelling van 1889

Gustave Eiffel was meer ingenieur dan architect. Hij is vooral bekend om zijn bruggen en viaducten. Eiffels vernieuwende gebruik van metalen bogen en spanten ontketende een revolutie in de bouwkunde

De Eiffeltoren werd ontworpen door de man die ook dat andere staaltje van Franse bouwtechniek, het Vrijheidsbeeld, op zijn naam heeft staan, en is een van de beroemdste constructies ter wereld. De toren is zeer herkenbaar en vormt het symbool van Parijs en van Frankrijk. Bovendien is hij een toonbeeld van eenvoud, elegantie en moderne lijnen. De Seine-oevers van de Pont de Sully tot de Eiffeltoren en van de Place de la Concorde tot het Grand en Petit Palais kwamen in 1991 op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Gustave Eiffels toren speelt in Frankrijk een hoofdrol bij elke nationale feestdag en passend genoeg werd het gebouw in dezelfde geest ontworpen. Het was oorspronkelijk bedoeld als blikvanger van de wereldtentoonstelling van 1889. De organisatoren wilden iets extra spectaculairs omdat dit evenement samenviel met het eeuwfeest van de Franse Revolutie. De toren vormde de ideale keuze omdat deze op dat moment het hoogste gebouw ter wereld was.

Niet iedereen was enthousiast over de moderne lijnen van de toren. Het gebouw werd uitgemaakt voor een 'mislukte straatlantaarn, 'gymnastiektoestel', 'magere piramide van ijzeren ladders' en een ‘foeilelijke metalen zuil met bouten', maar over het algemeen waren de bewonderaars in de meerderheid. Desondanks was het de bedoeling de toren na twintig jaar af te breken wanneer de vergunning was verlopen. Ironisch genoeg werd de toren gered omdat de sloopkosten uiteindelijk te hoog werden geacht.

Sindsdien heeft de toren onmiskenbaar zijn geld opgebracht. Hij wordt al sinds 1903 gebruikt als radiozender en natuurlijk vormt hij een van de populairste toeristische attracties. In 2006 kwamen er bijvoorbeeld meer dan zes miljoen bezoekers op af. Daarnaast worden er spectaculaire vuurwerkshows gehouden. Anders trekpleisters zijn een schaatsbaan en een interactief 'labyrint' op de eerste verdieping.

Hierna zetten we koers naar de Eiffel - toren, met de metro natuurlijk om een beetje ervaring op te doen. Eenmaal bij LA TOUR EIFEL aangekomen bleek fotograferen bij dit weer niet ideaal: het was heiig en het liep tegen de schemering. We namen de lift naar boven en genoten zo'n 20 minuten van het nu niet zo magnifieke uitzicht. We maakten ondanks alles diverse foto's. We zagen de zilveren (nu grauwe) Seine als een slingerend lint tussen de boulevards lopen, voor ons lagen de JARDINS DE TROCADERO en het PALAIS DE CHAILLOT, achter ons strekte zich de JARDINS of PARC DU CHAMPS DE MARS uit, grenzend aan de ÉCOLE MILITAIRE. Vanaf deze hoogte konden we veel bezienswaardigheden van Parijs herkennen.

Het mooiste was wel de Sacré Coeur in Montmartre. Jammer genoeg waren de fonteinen van de parken niet in werking. Het was ineens al 7 uur. We hadden weer honger en gingen op zoek naar een exclusief restaurantje. We vonden iets in de vorm van een klein Vietnamees eetzaakje. We moesten eerst een uur wachten, het eten daarna was echter goed. Jos S. verorberde met smaak zijn vogelnestjessoep, terwijl de twee anderen zich aan bieflapjes met groene pepers te goed deden. Het was niet erg duur. Daarom sloegen we tevens 2 literflessen wijn in om die nacht voor de tent te ledigen, al mijmerend en vooruitziend. Via de metro en de bus vonden we de weg terug naar de camping. We bleven nog een uurtje nakeuvelen, voordat we ons rond 01.00 uur te ruste begaven. We waren erg moe en sliepen dan ook als tevreden kinderen in.

CENTRUM

Om 08.30 stonden we op. Jos M. en Sjaak gingen zich douchen, terwijl Jos S. mondvoorraad ging inkopen. Daarna hadden we als ontbijt sterke koffie en de resterende belegde broodjes van thuis. Een half uurtje na het ontbijt kreeg Sjaak weer een onweerstaanbare honger. Hij maakte direct een ovenverse stokbrood half soldaat, tot grote verbazing van de twee anderen. Op dit moment werd de kiem gelegd voor zijn latere, weinig vleiende bijnaam: (Holle Bolle) Gijs. Vooral het stokbrood moest het ontgelden: schrokkend en met een begerig brandende blik in zijn ogen verzwolg hij deze broden in een mum van tijd, als ware het een lekkernij waarvan de voorraad onbeperkt was. Jos M. en Jos S. (toch ook niet mis op dit gebied) zagen een en ander met stijgende verontwaardiging aan en kwamen zo langzaamaan tot de conclusie dat ook bij Sjaak als Nederlander zijnde de ware aard pas in het buitenland komt bovendrijven... Hoe dan ook, Sjaak at 5 maal per dag, terwijl de beide Jossen het met hoogstens drie keer moesten stellen.

Om 11.00 uur vertrokken we met de minibus naar het centrum. Opvallend in het Parijse verkeer is de afwezigheid van getoeter en claxongejank: het is dan ook verboden. Voorts laat de doorsnee automobilist zich niets gelegen liggen aan de internationale regels van voorrang. Van rechts komend verkeer is vogelvrij en wordt niet ontzien. Een half uurtje later kwamen we bij het Louvre. We kochten eerst alvast een aantal ansichtkaarten en postzegels bij de nabijgelegen Seine oever. We betraden het wereldbekende museum via de achteringang. Twee uur lang doolden we door de grote en kleine zaaltjes, wierpen een blik op de Mona Lisa, bekeken enkele Hollandse meesters en bewonderden beeldhouwwerken. We gingen er in een rap tempo doorheen. De omstandigheden waren niet ideaal voor museumbezoek: het was er druk en drukkend. Het Louvre dien je in twee á drie dagen op je gemak te bekijken, zoniet dan blijven je ervaringen het niveau van impressies niet overstijgen. Vanaf het Louvre liepen we daarna noordwaarts. We wisselden geld bij een "Crédit Lyonnaise". In een café dat een steenworp van de vroegere Hallen lag, schreven we kaarten, dronken bier en aten we "croques monsieur" (een soort tosti) en "sandwiches au jambon et au fromage”. We kregen er ook nog een rondje van de kastelein.

We gingen te voet verder. Als je het Parijse straatleven echt wil leren kennen moet je steeds te voet reizen. Is dit fysiek niet mogelijk, dan kun je het beste de bus nemen. De metro gebruik je alleen om ergens snel heen te gaan. We moesten. bijna een half uur lopen voordat we goed en wel in Mont Martre waren. Aan de voet van de befaamde hoge trappen tegen de heuvel die toegang geven tot o.a. Place du Tertre, werden we lastig gevallen door een onverstaanbaar menselijk wrak, een bedelaar. We gingen er niet op in en lieten aldus deze kans op onze dagelijkse goede daad in rook vervliegen. Op de Place krioelde het van kunstenaars en kunstenmakers, omringd door gretig toekijkende toeristen. Een kunstenares begon ongevraagd het silhouet van Jos M.. te knippen. Hoewel Jos bleef staan, kocht hij het eindresultaat niet. Te duur vond hij. Sjaak maakte foto's. Vanuit deze sfeervolle, maar al te would be artistieke markt was het niet ver naar de schitterende Sacré Coeur. Deze witte koepelkerk is schitterend gelegen en dominerend over geheel Parijs, samen met de Eifel - toren en het moderne hooggebouw Tour de Montparnasse. Helaas konden we niet het interieur van de kerk bekijken. We zegen dan ook maar vermoeid neer op de brede trappen die naar de roerige volksbuurten beneden leiden. A1 rustende bekeken we de nering van de met Afrikaanse kunst leurende zwarte Moslims uit de Sahel - landen. Erg zielig, die knapen. De spoeling was dun voor hen, want ze zijn met duizenden in Parijs. Blonde meisjes hadden trouwens meer hun belangstelling dan potentiële kopers.

Op onze terugweg naar de camping kochten we nog vlees. We aten die avond tomatensoep, yoghurt, gemengde groente, stokbrood en kotelet. Om half tien waren we terug in de stad en wel in de rosse buurt van Saint Denis (Saint Penis zeggen sommigen). We vonden er de lichte meisjes open en bloot tegen de gevels en deurposten geleund staan, pruimenmondjes trekkend en zoete woordjes fluisterend. Er waren erg mooie, erg sexy, erg voluptueuze en erg modieuze meiden bij. De versleten gevallen staan elders in een achterafbuurt, waar hun twijfelachtige klandizie voornamelijk bestaat uit Noord-Afrikaanse gastarbeiders en seksueel geperverteerden. Overigens heeft Parijs zo’n 7 prostitutiewijken. Het oudste beroep wordt er door zowat 10.000 vrouwen en meisjes beoefend, dat wil zeggen dat er zijn 10.000 geregistreerd staan. Waarschijnlijk zijn het er meer. We waren nog getuige van enkele interessante gebeurtenissen: een politieoverval die mislukte, geilbaardende Jappen die even gemakkelijk nummertjes maakten als foto's knipten, andere Japanners die wél foto's maakten werden door een stel feeksen belegerd en moesten het filmrolletje inleveren (een staaltje van beroepstrots van die hoertjes). Hoewel we wel geld hadden (je kunt toch altijd je vakantie inkorten!) om een gokje op het glibberige pad der liefde te wagen, misten we hiertoe de courage. Trouwens, we zijn kuise en vrome jongelingen, wat denkt U wel van ons...

Onze Gijs, met zijn lange, slungelige uiterlijk genoot de meeste aandacht van de meiskes. Natuurlijk zijn die ervaren troela's niet gek, ook in Frankrijk doet het spreekwoord "Een goede haan is niet vet" veel opgeld. Jos M. (Yoessoef dus) mocht zich in een redelijke belangstelling verheugen: zijn Arabisch aandoend uiterlijk wekte bij de op poen beluste prostituees de indruk dat hij wel eens met harde oliedollars over de brug zou kunnen komen. Jos S. tenslotte werd geen enkele blik waardig gekeurd. 's Nachts lag hij uiterst teleurgesteld zachtjes na te snikken in zijn slaapzak. Voor we de metro indoken dronken we nog een pilsje. Om 01.00 uur waren we terug op de camping. Aan een opklaptafeltje voor de tent dronken we nog wijn en bier.

's Morgens uitslapen geblazen. Om half elf genoten we een uitgebreid ontbijt, waarna we douchten en wat rondlummelden. Om 12 uur vertrokken we naar Versailles, waar we een half uur later zonder mankeren aankwamen. Het was zonnig weer. In het paleis zelf zijn we niet lang geweest, veel kamers waren gesloten, in ieder geval niet toegankelijk voor toeristen, in verband met een opknapbeurt. (Kunnen ze daar geen toeristisch gezien slappe periode voor uitkiezen?) We dwaalden een uurtje door de uitgestrekte en indrukwekkende tuinen van wijlen de Zonnekoning. Jos M. en Gijs maakten ondertussen herrie over de noodzakelijke instelling van hun beiderlei fototoestellen. Jos M. won, hij is dominanter dan de zachtaardige Gijs. Een leuk voorval was het volgende: Jos S. had zojuist verteld over de vermeende voorkeur van Japanse vrouwen voor corpulente mannen. Wat wil het toeval? Juist de twee dikkerdjes van ons trio werden spontaan door een poppedeintje uit het land van de Rijzende Zon uitgenodigd samen met haar op een foto te poseren! Haar echtgenoot stond er grijnzend bij en schoot uit alle hoeken en standen een rolletje op. Leuk zoiets, zeg. Gijs bleek achteraf jaloers te zijn, maar het is zijn eigen schuld! Moet hij maar meer eten, dan wordt ook hij vetter ....

Paleis van Versailles

Schitterend paleis en bestuurscentrum van de Franse koningen

Het Paleis van Versailles is een van de imposantste en weelderigste paleizen ooit. De enorme dimensies van het gebouw, geschapen voor Lodewijk XIV, de Zonnekoning, de grootse architectuur, de klassieke thema's van de schilderingen en beelden, en de uitgestrekte tuinen vormden een flagrant vertoon van de rijkdom en de absolute macht van de monarchie.

Het paleis was oorspronkelijk een jachtslot, in 1624 gebouwd door Lodewijk XIll in wat toen nog een dorp was. Zijn opvolger Lodewijk XIV breidde het slot vanaf 1660 uit om te ontkomen aan de drukte van Parijs en in 1682 vestigde hij zijn hele hof in Versailles. De Galerie des Glaces, de Spiegelzaal, gebouwd in 1678, is misschien de bekendste van de duizenden kamers. Deze bevat prachtig gearrangeerde, elegante spiegels verlicht door indrukwekkende kroonluchters, zodat de hoge ramen en de tuinen worden weerspiegeld. De verhuizing van de koning naar een plek buiten Parijs kwam niet alleen voort uit weeldezucht. Door zijn hof in Versailles te vestigen kreeg de koning controle, want de duizenden ambtenaren die in het paleis woonden konden nu op elk moment zijn bevelen uitvoeren. Nog belangrijker was dat de Franse adel verplicht tijd in het paleis moest doorbrengen, zodat de koning hen in de gaten kon houden en hen kon dwingen hem eer te bewijzen door de beperkende, vaak absurde regels van de hofetiquette. Zijn centralisatie van het gezag verraadt zijn streven naar absolute macht en zijn pogingen het ontstaan van rivaliserende machtscentra elders te voorkomen.

Zijn opvolgers, Lodewijk XV en Lodewijk XVI, woonden ook in het paleis. Na de Franse Revolutie (17891799) raakte het enorme complex in verval. Als symbool van de omvergeworpen monarchie werd het beroofd van al zijn waardevolle schatten en als lege huls achtergelaten toen de politieke macht terugkeerde naar Parijs

Aan de rand van een van de vijvers doezelden we nog wat weg in het aangename zonnetje. Jos S. had een langdurig gesprek met een bejaard Frans vrouwtje en oefende hiermee zijn Frans. Verder waren we nog getuige van een ruzie tussen twee flics. De ene, zwart, verweet de ander een racist te zijn, tenminste dat was wat wij ervan konden maken. Jammer genoeg liep het niet uit op een handgemeen en misten we weer iets unieks: Hermandad onderling op de vuist! Voor we tegen drie uur terugkoersten naar Parijs gingen de beide Jossen even geld wisselen. Gijs (U weet wel, Sjaak) bleef in de auto„ die foutief geparkeerd stond. Toen de Jossen terugkwamen, zagen ze een agent bij de auto staan. Sjaak verstond er geen fluit van en reed met een rode kop weg zonder ons met ons plezier op te merken. Hij reed een blokje om en pikte ons op. Over ons gedrag was hij niet te spreken.

Op de terugweg reden we een stukje om, midden door de Region Parisienne. We tankten nog even vol en dat was nodig ook. Thuisgekomen aten we mislukte rijst met matige kippenragout . Gelukkig kon de voortreffelijke tomatensoep met echte tomaten erin verwerkt veel goed maken. Gijs at hier overigens stokbrood bij zoals een echte Fransman betaamt.

‘s Avonds zochten we onze weg naar Pigalle, een toeristisch uitgaanscentrum. We zaten lang op een nogal duur terras de voorbijgangers te bekijken. Bij de Moulin Rouge wilden we niet naar binnen. Voorts lag er ook nog de Folies Bergères in de buurt, ook niets voor ons. We begaven ons naar de speel- en gokhallen en gingen ons te buiten aan flipperen en andere aanverwante spelletjes: één franc per spel. Jos M. maakte furore met zijn vaste hand en zijn adelaarsblik bij het hanteren van de “karabijn"; hij won vele vrije spelen. We liepen weer verder. De portiers van de seksclubs en de pornobioscopen bleven aandringen. Vooral Sjaak, die steeds treuzelde, werd tot zijn grote ongenoegen opdringerig benaderd. Eigenlijk was er die avond niet veel loos. Om 12.00 uur scheurde Jos M. met oorverdovend lawaai de in volslagen rust gedompelde camping op. Vlak voor onze tent werden we staande gehouden door een woedende nachtwacht op een door de achtervolging amechtig puffend Mobyletje. Jos kreeg van hem in verre van vlekkeloos Engels een geduchte uitschrobbering, en terecht natuurlijk. Hoewel, die Fransozen zijn nog niet aan hun eerste overdrijving gestorven. We gingen laat slapen, omdat we nog een en ander na te praten hadden. Een van ons kauwde ondertussen zonder onderbreking op een taaie homp oudbakken stokbrood...

PARIJS

Eiffeltoren

CENTRUM

Paleis van Versailles

Duitse kerken en kloosters / Duitse kastelen en paleizen / Zanggroep Vocus / Schilder Pantaleon Hajenius / Hanzesteden / Pedac 1971 Reünie / Ramakers Reünie / Kunst van Anna Czerniawska / Wereldfotoserie / Reisfoto's Jos en Clim / KNS Gilde Opleidingen / De stad Roermond