|
|
|
STAFKERK RINGEBUClim moet bij vertrek meer dan 300 euro afrekenen, zoiets hakt er wel in. Onderweg naar de vallei van Gudbrandsdalen zien we een dood schaap op het wegdek liggen, ongetwijfeld aangereden. Eerst bezoeken we de staafkerk van Ringebu die uit de vroege dertiende eeuw stamt. De houtgesneden drakenmotieven zijn dan al vervangen door plantenranken. We gaan er niet naar binnen. Een paar bussen met bezichtigers zijn ons al voorgegaan. De kerk valt onder andere op door een rode toren. Rondom ligt zoals overal in Noorwegen een uiterst zorgvuldig onderhouden kerkhof. De kerk is op de hoge oever van de rivier gelegen, dit in verband met de voorjaarsoverstromingen als de wintersneeuw en de gletsjers beginnen te smelten en de vallei onder water zetten.
PLATEAU VOL HUTTENDaarna gaan we de fjell op, ofwel het hooggebergte. We rijden tussen twee bergmassieven door, de Rondane en de Døvre Fjell, nu allebei beschermde natuurgebieden. Mooie uitzichten op de gedeeltelijk met sneeuw bedekte toppen. We stoppen bij een stroomversnelling met een oude watermolen die ooit een houtzagerij heeft aangedreven. Bij mooie plekken heeft men soms een uitzichtplatform aangelegd, van hieruit kun je veel van Noorwegens hoogste bergtoppen zien, zoals die van de Jotunheimen. Het plateau is letterlijk bezaaid met weekendhuisjes en kampeerhutten. Die zijn hier veel gevraagd, omdat ze gemakkelijk via de hoofdweg E 6 bereikbaar zijn. Een overwegend kaal landschap met veel loslopende schapen, geen grote kuddes, maar eenlingen zoals een ooi met een of twee lammeren. We maken nog een wandeling over de Kongsveien, een pelgrimspad van meer dan 1000 jaar oud dat naar Trondheim voert waar ooit de koningen met hun koetsen voorbijkwamen. Het is nu een smal spoor in een nauwe kloof. Bij Magalaup is die kloof het smalst en moet de rivier de Driva zich een weg erdoorheen persen. Vanaf de hoge rotswanden storten watervallen zich naar beneden. NOODWEER IN OPPDALZonder moeite vinden we ons hotel in Oppdal, eigenlijk een wintersportplaatsje met zo'n 6000 inwoners. Het hotel ligt langs het pittoreske stationnetje, waar we tegen de verwachting in geen last van voorbijrazende treinen hebben. We krijgen een niet-rokers kamer toegewezen, maar om toch te kunnen roken "we give you a room with a balcony", stelt de receptioniste ons gerust. We drinken een pilsje en eten een stuk pizza in een winkelcentrum. Om vijf uur kijken we naar de aankomst van de Tour de France. Mensjov van de Rabo-ploeg wint de etappe. We eten schnitzels in een eenvoudig restaurant dat uitsluitend door vrouwen wordt gerund. Om acht uur zitten we weer op onze kamer, buiten woedt een hevig noodweer. Gelukkig hebben we de minibar volgestouwd met bier (o.a. Duvel voor Jos), dus de avond kan niet meer stuk. Op het open balkon zien we ons door het aanhoudende noodweer genoodzaakt sigaretjes te roken onder de paraplu.
DE WATERVAL VAN AMOTANOns “wakkertje” loopt achter waardoor we ons een uurtje verslapen. Geen nood, we hoeven vandaag nergens heen, bovendien regent het nog steeds. Als het ophoudt, vertrekken we naar Gjőra, 40 km verderop naar het westen, waar een mooie waterval van tientallen meters hoog ligt, de Amotan Fossen. Eerst bekijken we hem van boven met uitzicht over het dal met in de verte de boerderij van Jenstad die op een helling gebouwd is. Daarna moeten we bijna een uur klauteren over ongelijke steile paadjes om hem van beneden af te zien. Aan de voet van de waterval komen drie riviertjes bij elkaar. Als we weer terug zijn bij de auto voelen we ons tamelijk uitgeknepen. Nee, conditioneel hebben we weinig meer te bieden. Ouderdom, drank, sigaretjes eisen meedogenloos hun tol.
VIKINGENBEGRAAFPLAATSOp de terugweg broodjes en koffie in een typisch wegrestaurant, vaak dragen die de naam "kro". We maken nog een omweg naar het Trollgebergte, maar als we voorbij een meer gereden zijn en een slechte tolweg naar een berghut begint, maken we rechtsomkeer. We bezoeken verder nog twee dorpskerkjes (allebei dicht)en een Vikingenbegraafplaats, waar op wat grafheuvels na bitter weinig te zien is. Begrijpelijk, want de meeste zijn in de negentiende eeuw door de lokale bevolking leeggeroofd. Wel interessant is dat ze hier voorwerpen gevonden hebben die onomstotelijk afkomstig zijn uit Schotland en het gebied van de Rijn in Duitsland, duidelijk een buit van rooftochten aldaar. Terwijl we de site bezoeken, begint het zachtjes te regenen. Gelukkig houdt het buitje maar kort aan. We eten in hetzelfde restaurant als gisteren. Ook wippen nog even de plaatselijke Vinmonopolet binnen om onze biervoorraad aan te vullen, het blijkt de enige in de verre omgeving te zijn. Op de tv: Tour de France (een onbekende Italiaan wint) en atletiek in Rome.
|
