|
|
|
TOERISTENHOTEL IN LOENBij een infobord treffen we Nederlanders die ook naar Loen moeten. Het grapje ‘Loen aan de Vecht’ kunnen alleen maar Hollanders begrijpen. Er volgen enkele meren waarvan we de oevers tot Stryn volgen. Dan is het niet meer ver naar Loen. Ons hotel daar ligt aan een snel stromend riviertje dat regelrecht van een gletsjer afkomt en uitmondt in het kristalheldere Loenvatnet - meer.Pilsjes op het terras. Jos verkent het dorp en koopt in de plaatselijke supermarkt ansichtkaarten, een video en de krant Daily Telegraph. Loen blijkt het vertrekpunt te zijn voor de beklimming van de hoge berg Skåla waar je kunt overnachten in een toren op de top. We eten in het café van het hotel. ‘s Avonds komen toeristenbussen aan met volk uit Engeland, Duitsland en zelfs Spanje! Opmerkelijk in onze rokerskamer: de vloer van de badkamer is verwarmd. In de Tour de France wint de Luxemburger Frank Schleck de bergetappe naar Alpe d’Huez.
LAWINE VEROORZAAKTE TSUNAMIAlweer een stevig ontbijt. De toeristenbuspassagiers zwermen als een sprinkhanenplaag om het buffet heen. Na tienen zijn de bussen vertrokken, ook die van het Condor - legioen (zo heette de Spaanse busmaatschappij). We bekijken eerst het kerkje van Loen. Interessant is niet het interieur, maar het imposante Vikingkruis ervoor en het monument voor een ramp die hier in 1904 plaatsvond. De namen van complete omgekomen families staan hierop. We rijden eerst naar Stryn om te tanken, vervolgens gaan we langs het meer de berg op in de richting van de gletsjer Kjenndalbre. Bij de lawineoverblijfselen van 1904 en 1937 (daarbij werden 2 dorpen weggevaagd met 70 doden, deels door een soort tsunami) kunnen we niet verder, de weg is geblokkeerd. We moeten omkeren en gaan een stukje terug een kleiner dal in (tolweg). Bij een razende waterval stoppen we. Jos loopt een eindje door tot een berghutcafé van waaruit je de gletsjertong van de Briksdalbre kunt zien en waar een wandeling van een half uur naar boven begint. Die maken we echter niet.
TOERISTENKERMIS BIJ GLETSJERWe drinken koffie bij een kiosk (van lokale bewoners die een graantje van het toerisme willen meepikken) en zoeken een andere gletsjer bij het plaatsje Olden op. Veel tegemoetkomende touringcars onderweg langs het idyllische Oldenvatnet - meer en tot grote schrik van Clim onverlichte tunnels, gelukkig niet al te lang. Bij de gletsjer Jotunheimenbree is het een drukte van belang. We tellen er zestien bussen, waarvan enkele vol Japanse reizigers. Te voet kun je van hieruit de gletsjertong gemakkelijk bereiken. Aan de voet ervan ligt een meertje van smeltwater. De Noorse gletsjers zijn (net als bijna overal in de wereld) aan het smelten; elk jaar trekken zij zich enkele tientallen meters terug. Vroeger kon je ook met koetsen getrokken door stevige fjordenpaardjes heen, maar tegenwoordig hebben ze daar gemotoriseerde karretjes voor. Jos gaat een stuk op weg om foto’s te maken. Clim blijft achter op het aangename terras met koffie en koek.
PILSJES BIJ HOTEL ALEXANDEROm vier uur keren we terug naar Loen. In het dorp kunnen we de Telegraaf van de vorige dag kopen. We bestellen biertjes op het bijna verlaten terras van Hotel Alexander, een meer luxe uitvoering van ons hotel; een eeuw geleden kwam hier al de Engelse koninklijke familie op vakantie. Fraaie tuinen met fonteintjes, gazonnetjes, prieeltjes en perkjes. Op tv volgen we van de Tour de France de 2de bergetappe in de Alpen die gewonnen wordt door de Deense Rabo - renner Rasmussen. We eten in de bar van het hotel. Jos geniet van vissoep, maar baalt van de nachos die hij per vergissing heeft besteld. Clim houdt het bescheiden bij een pizza kaas / ham.
|
