|
|
RIGAMeer weten over Riga? Ga naar CitySpotters Riga
Zaterdag t/m woensdag 23 t/m 27 juli Golvend landschap
Baltische metropool: Riga We komen Riga via een autobaan vanuit het oosten binnen. Het duurt een hele tijd voor we het historische centrum bereiken. In feite hoppen we op een brede boulevard van stoplicht naar stoplicht, een duidelijk teken dat we in een stad van een miljoen inwoners zitten. Naarmate we meer opgeknapte gebouwen zien komen we dichter bij de kern van de stad. Als we daar binnen proberen te rijden, worden we door een slagboom tegengehouden. Je hebt een speciale kaart nodig om dat ding omhoog te krijgen. Jos gaat te voet verder om bij het hotel (dat daar ergens in de buurt moet liggen) een oplossing te vragen. Clim parkeert zo lang op een taxistandplaats en oogst daarmee boze blikken van de chauffeurs. Een kwartier later komt Jos terug, met kaart en kamersleutel: hij heeft ook alvast ingecheckt. Het duurt nog een heel poosje voor we de auto op de parkeerplaats van het hotel kwijt kunnen. We staan eerst op een plek waar je alleen tijdelijk mag parkeren. Er is eenrichtingverkeer in de stad, maar dat systeem werkt niet meer, omdat door bouwwerkzaamheden allerlei straten zijn afgesloten. Enfin, uiteindelijk lukt het ons toch door gewoon de inrijdverbodsborden te negeren.
Hotel Conventa Seta Het hotel heeft drie sterren en is een typisch toeristenhotel; dus veel gasten die er met de bus zijn. Het is gevestigd in een kloostercomplex uit de veertiende eeuw, dat gedeeltelijk verbouwd is. Hier en daar kun je de oude bakstenen muren nog zien. De kamer is groot en geriefelijk en de bemanning van de receptie is deskundig en door de wol geverfd. Ze zijn hier aan buitenlanders gewend, dat moge duidelijk zijn. Onze kamer is niet-roken, een foutje dat op onze reis vaker voorkomt. Snel wordt dit hersteld. Terwijl Jos alvast op verkenning uit gaat, neemt Clim een douche. We pakken enkele pilsjes aan de bar; de prijzen zijn hier in het hotel vergelijkbaar met die in Nederland. Daarna gaan we de stad in. Bijna volmaakte restauraties We zitten inderdaad in het hartje van de stad. Het verbaast ons dan ook niet dat we € 12 per dag voor een parkeerplaats moeten betalen. Vlakbij ligt een groot plein vol afgeladen terrassen, aan belangstelling geen gebrek. Het is aangenaam weer, dus iedereen loopt er luchtjes bij, zeker de meiden. Het is etenstijd. In een fraai Jugendstil-pand (Zwarte Kat) bevindt zich een modern restaurant op de benedenverdieping, gezien de clientèle waarschijnlijk in handen van de plaatselijke maffia. Je kunt er ook gokken en biljarten. Het eten is er echter prima; de biefstuk en de goulash (Jos neemt traditiegetrouw ook nog soep) smaken er voortreffelijk. Na het eten slenteren we verder door de Altstadt. Er is hier architectonisch gezien heel wat moois te bewonderen. We komen terecht op het plein voor de Dom - kerk. Daar strijken we neer op een terras om koffie te nuttigen en de voorbijgangers te bespieden. Er heerst een levendige sfeer, want er is live muziek en er wordt gedanst. Natuurlijk, het is zaterdagavond en dat is ook hier de traditionele uitgaansavond. Dat waren we even vergeten. Op dit terras keren we nog enkele keren ‘s avonds terug. Voor we teruggaan naar ons hotel belanden we ook nog op het stadhuisplein, waar een schitterend raadhuis en gildenpanden uit de vijftiende eeuw staan. Maar die bekijken we later.
Opnieuw ontbijtbuffet Het ontbijt bestaat zowaar weer uit een buffet, maar is niet zo goed verzorgd als elders. Zo zijn er bijvoorbeeld geen (of in ieder geval heel weinig) broodjes. De toeristen vallen als wolven aan en er is niemand die controleert of je gast bent en dus ook wel recht hebt op een gratis ontbijt. Enfin, er is in ieder geval keus genoeg. We verslapen ons een half uurtje, waardoor de douche voor Jos erbij in schiet. Het had natuurlijk ook andersom kunnen zijn, maar Clim zonder ochtenddouche: ondenkbaar!
De hele dag rondzwerven door de stad Pas tegen elven gaan we tot actie over en zwerven we de hele dag door de stad. We beginnen bij het negentiende-eeuwse gildenhuis, in een neogotisch gebouw gevestigd. We moeten entree betalen, maar dat is het ten volle waard. Het bijna helemaal uit geboend hout bestaande interieur valt verder op door prachtige glas-in-lood ramen, of zijn ze soms gebrandschilderd? Jos maakt heel wat foto’s. We bezoeken de drie pleinen, bezoeken de immense dom (die wat lager ligt), de Drie Broeders (de oudste huizen van de stad), de oevers van de rivier de Daugava en het noordelijke gedeelte van de binnenstad. Regelmatig zoeken we een bankje op om uit te puffen, uiteraard met een sigaretje erbij. Na vijf uur loopt Jos in zijn eentje nog naar de zuidkant van de stad, waar hij onder anderen foto’s maakt van martiale beelden uit de socialistische tijd. Via de markthallen, het operagebouw en het station keert hij terug.
Slecht eten bij Hansa We besluiten te gaan eten bij het pas geopende Hansa - restaurant. Het personeel is duidelijk onervaren en het Engels niet goed genoeg machtig. Het eten is een regelrechte afknapper. Wat we voorgeschoteld krijgen is nog minder dan een kindermenu. Zes, zeven frietjes (die we ook nog extra moeten betalen) , vier boontjes en een stukje vlees van nog geen half ons. Ook de andere gasten kijken beteuterd op hun neus. Clim krijgt maar een half glas bier en gaat direct op hoge poten verhaal halen aan de bar. Jos bestelt bitter lemon, maar krijgt tonic. En als klap op de vuurpijl: al die minimale hoeveelheden zijn nog prijzig ook, tenminste voor dit land. Eigenlijk is het belachelijk wat hier gebeurt, of beter: lachwekkend. We zien er wel de humor van in en tekenen maar geen protest aan. Ook een rondbuikige Fin, een ex-zeeman, berust in zijn hongerige lot. “We are just tourists, isn’t it?” En dat moeten we beamen. We vertrekken als buiten een razende onweersbui overgetrokken is.
Duur wasgoed Ook duur is het wasgoed dat we alvast voor de volgende morgen klaarleggen. Alles bij elkaar kost het schoonmaken van wat broeken, sokken en overhemden ons omgerekend maar liefst € 55! Onze avondwandeling kent nog een speciale verrassing: vanaf de domtoren klinkt live muziek; hoorn, trompet of bugel, wat zal het zijn. Het valt bij iedereen in goede aarde. We volgen op de tv de zoveelste machtsgreep van Lance Armstrong in de Tour de France, het wordt wel eentonig zo. De laatste dagen van de Tour hebben we daarom overgeslagen, ook omdat niet in elk hotel Eurosport te ontvangen was.
Alles Jugendstil wat de klok slaat De volgende dag begeven we ons buiten het centrum. Via het operagebouw en het vrijheidsplein met de engel op een hoge zuil of obelisk (we maken net de aflossing van de wacht mee) geraken we buiten de ring. In een park achter de universiteit en in de buurt van een permanent circusgebouw roken we een sigaretje, waarna een voortdurende bezichtiging van voornamelijk architectuur van rond het jaar 1900 begint. Het is een en al Jugendstil (of Art Deco, zo men wil) die het stadsbeeld hier bepaalt. We zijn bewonderaars van die stijl, dus we kunnen ons met veel plezier vergapen aan al die hoogstandjes. Kenners vinden dat maar kitsch, maar dat deert ons niet. Met name de gebouwen van Eisenstein (inderdaad, vader van de beroemde filmer) bevallen ons. We drinken op het terrasje van een ‘Konditorei’ de duurste koffie van onze reis en bekijken er de wegwerkzaamheden. Onderweg bezichtigen we ook nog diverse kerken, waaronder een Russisch orthodoxe en een evangelische uit de 19de eeuw, waar we door een soort comité van oudere dames worden ontvangen. In een supermarkt kopen we thee voor Jos; die gebruikt hij ’s avonds in plaats van bier.
Nederlandse ambassades: beschamendOp een gegeven moment belanden we in het noorden bij de rivier de Daugava. Langs de oever lopend zoeken we de binnenstad weer op. In een anglicaans kerkje kunnen we bij toeval genieten van de oefeningen van een organist. We komen voorbij de Zweedse Poort en de modern uitziende kazernegebouwen uit de achttiende eeuw. In een van die rijtjeshuizen is de Nederlandse ambassade gevestigd. Die hebben we trouwens ook in zowel Tallinn als in Vilnius gezien; in al die plaatsen laat Nederland zich van zijn zuinigste kant zien. In Vilnius heeft men gewoon een stukje van de 4e etage gehuurd en zit men tussen allerlei louche bedrijfjes in. Nee, dan de Belgen: die hebben intrek genomen in stijlvolle herenhuizen of kapitale villa’s, zoals hier in Riga.
MEER INFO IN HET DUITS:
Riga vanaf de toren MEER INFO RIGA INLEIDING
|
Aan de Lets/Estse grens doet men behoorlijk
ongeïnteresseerd. We worden er gewoon doorgewuifd. Een bus vol Duitse toeristen
(allemaal op leeftijd) gaat net Estland binnen. Jos wisselt € 50; in het
wisselkantoor vindt hij een dameshandtas. Die blijkt van een van de
buspassagiers te zijn. Gelukkig zijn ze nog niet vertrokken, de dame in kwestie
is erg dankbaar. We rijden vervolgens een tijdje langs de kust. Tussen de dennen
door kunnen we soms een stukje strand zien liggen. We hebben de indruk dat de
mensen het hier zwaarder hebben dan in Estland. De woningen ogen armoediger en
de wegen zijn minder goed. Hoewel, we rijden ineens op een stuk uitstekende weg,
later blijkt die aangelegd te zijn met subsidie van de Europese Unie. We
verlaten de Golf van Riga bij een vakantieoord en nemen een kleinere weg het
binnenland in. Dat is overwegend agrarisch. De plaatselijke bevolking steekt er
de weg over zonder op of om te kijken; klaarblijkelijk zijn ze niet aan enig
verkeer gewend. 
Ga naar de 
