AYA SOPHIA / BLAUWE MOSKEE
Woensdag, 25 februari
Als ik 's morgens wil vertrekken houdt de dagreceptionist me staande. Hij vraagt
me of ik alvast enige dagen wil betalen. Een redelijk verzoek vind ik en ik trek
al mijn credit card te voorschijn. Nee!, dat is niet de bedoeling. Hij heeft
contanten nodig, beweert hij. Ik weiger echter contant te betalen. Een van de
redenen om voor dit hotel te kiezen was juist de mogelijkheid om met de kaart de
hotelrekening te betalen. De man vraagt me of ik dan maar naar de bank wil gaan
om geld op te halen. Dat vind ik onbeschaamd; ik laat hem dat ook weten. Dat hij
maar zelf naar de bank gaat en daar een half uur of langer in de rij gaat staan.
Bovendien kost geld opnemen met de credit card veel te veel aan commissie. Ik
weiger dan ook pertinent op zijn suggestie in te gaan. We staan op gespannen
voet met elkaar als ik de straat oploop.
Het is wat kouder vandaag en er staat een forse bries. Ik zoek weer eens de
overkant van de Halic op en snuffel wat rond bij de grote bezienswaardigheden.
In de haven van Karaköy liggen Russische vrachtschepen aangemeerd. De winkels in
de havenbuurten hebben stuk voor stuk reclameborden in het Russisch buiten
staan. Russen zijn hier welkom zolang ze maar Amerikaanse dollars hebben om hun
aankopen te bekostigen. Istanbul is voor Russen een koopjesparadijs. Elke dag
komen er chartervluchten uit Rusland en de Oekraïne aan. Dezelfde dag nog keren
de dagjesmensen bepakt en gezakt terug naar hun land. Daar brengen ze hun
inkopen tegen forse winst aan de man.
 |
 |
Op een terras op de hoge Topkapi - oever zit ik een uur te genieten van het
prachtige uitzicht over de Bosporus. Ik drink een halve samovar uit, wat
neerkomt op acht glazen thee. Daarna wandel ik ietwat misselijk van al die thee over de pleinen en parken in de
buurt. Ik breng toch maar een bezoek aan de Aya Sophia, voor het eerst na
vijftien jaar. Van buiten is de kerk niet mooi, maar maakt ze wel een grootse
indruk. Van binnen is die ruimtelijke indruk allesoverheersend. Hier en daar
zijn op de muren nog iconen en schilderingen uit Byzantijnse tijd te bewonderen.
Sommige gedeelten zijn duidelijk verwaarloosd. Ook mag je in de kerk vrijelijk
fotograferen, hetgeen me verbaast.
Verder kom ik nog langs de Blauwe Moskee. Van buiten is die niet blauw; ze is
binnen met blauwe en turquoise tegels versierd, vandaar de naam. Ook tijdens
deze reis ga ik uit principe geen enkele moskee binnen. In de loop der jaren heb
ik er genoeg gezien. Verder de Divan Yolu, de Kemberlitas Zuil (Byzantijnse zuil,
zwartgeblakerd door branden), de Cisternen, de Overdekte Bazaar, het Gülhanepark
met het dierentuintje en de Sogukcesme - straat (Straatje met opgeknapte
houten huizen in pasteltinten; tourist trap!) Onderweg koop ik een baardtrimmer
voor vier piek en twee Zwitserse legermessen voor drie gulden vijftig elk. Uiteraard
zijn ze namaak, maar de messen en andere accessoires zijn voor mij functioneel
genoeg.
De film die ik vandaag bekijk is The Jackal, met Richard Gere, Sidney Poitier en
Bruce Willis. Vml. IRA-bandiet-met-gouden-hart Gere (ruwe bolster, blanke pit)
wordt door FBI - man Sidney Poitier uit de lik gehaald om terrorist Willis te
stoppen voor hij de Amerikaanse presidentsvrouw vermoordt. En dat lukt,
vanzelfsprekend op het nippertje. Redelijke film maar geen hoogvlieger, te
voorspelbaar, ietwat gezocht en overdreven. De eerste keer dat ik Willis zie
acteren. Volgens mij is hij nogal zelfingenomen. Als ik om negen uur 's avonds
mijn biertjes afhaal bij de vaste kiosk in de straat, merk ik dat die al netjes
ingepakt klaarstaan. Over service gesproken...
  
|
