TARTU

De binnenstad van Tartu

Niet veel later gaan we de stad in. We hebben bij de receptie een kaartje bemachtigd waarop een route staat beschreven die we volgen. Het centrum van stadje is klein en goed gerestaureerd. In de buitenwijken is dat andere koek. We beginnen onze wandeling op het plein voor het achttiende-eeuwse roze stadhuis. Daar staat ook het fontein met het liefdespaar onder de paraplu, het is pas in 1998 geplaatst. Op de vestingberg bezichtigen we o.a. de ruïne van de gedeeltelijk gerestaureerde Toompea kerk. In het parkje aldaar staan tal van beelden en bustes van bekende Estse personen, vooral universiteitsprofessoren. Het valt ons op dat die lui vaak een Duitse achternaam hebben. Er liggen op deze heuvel nog andere historisch interessante gebouwen, alsmede twee bruggen die als podium dienen voor zangwedstrijden tussen mannen en vrouwen.

Markt aan de rivier

We volgen een stukje van de rivier tot aan een moderne hangbrug die geflankeerd wordt door hoogbouw met spiegelglas. Daar liggen ook de marktterreinen. De overdekte markt wordt voornamelijk beheerst door Russisch - sprekenden. We drinken er slechte koffie en eten er een gebakje dat naar karton smaakt. Op de vismarkt worden we getroffen door het grote aantal verschillende vissoorten, die zien er stuk voor stuk erg smakelijk uit. Jos als rechtgeaard visliefhebber loopt het water uit de mond. Ook de vleesmarkt ziet er net zo hygiënisch uit als de rest. We keren terug naar ons hotel, waar we bier drinken op het terras van de Ierse Big Ben Pub. Dat bevindt zich in / op een vooruitstekende erker met veel glas en roestvrij staal boven de straat. We bekijken er de voorbijgangers die op weg zijn van het busstation naar het centrum. De meeste zijn modern gekleed. Er wordt heel wat afgepind. Mensen met een plastic zak bij zich zijn zonder uitzondering afkomstig uit de rand van de samenleving: alcoholisten, zwervers, armlastige oudjes. Hen zien we nooit pinnen. Jos waagt zich er aan Hoegaarden, een fris Belgisch biertje dat zelfs hier verkrijgbaar is. ‘s Avonds zullen we hier ook eten; goed en naar onze maatstaven goedkoop. We sluiten de dag af met een avondwandeling; een beetje flaneren door het stadje en op een bankje van het Raadhuisplein mensen observeren. Clim vraagt bij de receptie uitleg over de werking van de airco. Dat schijnt beschamend eenvoudig te zijn.

Het Peipsi-meer

We gaan van de grote weg af en zoeken de dorpjes van de geïsoleerd levende oud-gelovigen van de Russisch orthodoxe kerk op. De wegen worden ineens een stuk slechter, asfalt wordt vervangen door steenslag en grint. De dorpjes liggen aan de oever van het grote Peipsi-meer. We stoppen bij het kerkje van de gelovigen die zich destijds afgesplitst hebben, omdat ze de tsaar niet als kerkleider wilden erkennen. We lopen over het nog goed onderhouden kerkhof en verpozen even bij het riet aan de oever. De boten van de vissers worden er met behulp van een jeep uit het water getrokken. De veelal houten huizen van de drie dorpjes zijn omringd door groentetuinen. We zien er tot onze verbazing geen enkele fruitboom. Er is verder niet zo veel te zien op een schamel haventje na, dus keren we terug naar Tartu, waar we ons direct naar ons veilige terras begeven: buiten regent het pijpenstelen. Jos begint die avond in een nieuw boek: “Complot tegen Amerika” van Philip Roth. Clim bekijkt 2 tv-films.

Mausoleum baron Barclay de Tolly

De volgende etappe ligt voor ons. Eerst nog wat biertjes inslaan, tanken en ‘off we go’. Het weer ziet er goed uit: zonnig en niet al te heet. We hebben een route gekozen die ons ten zuiden van Estland’s tweede grote meer leidt. Ten noorden van dit meer loopt ook een weg, maar die is veel kleiner op de kaart ingetekend. De hoofdwegen hier zijn over het algemeen prima berijdbaar, maar zo gauw men afslaat is het huilen met de pet op. Onderweg snijden we op eigen initiatief een stukje af, wat in dit soort landen eigenlijk een gedurfd experiment is. Het loopt echter goed af. Sterker nog: we stuiten op een aardig monument van een van Estlands grootste helden: de generaal baron de Barclay de Tolly. Deze Est van Schotse afkomst was in Napoleontische tijd hoofdbevelhebber van de tsaristische legers. In de bossen hier ligt zijn mausoleum. Er is zelfs een bus met (Estse) toeristen aanwezig. Jos maakt een gezellig paatje met de beheerster, die zowel Engels als Duits spreekt. Zij beaamt nog eens dat men hier niet zo gesteld is op Russen en hun taal en cultuur. Ook hier is men bezig om de zaak op te kalefateren.
 

Maaltijdsoep in chauffeurscafé

Het weer is inmiddels omgeslagen. De bewolking komt opzetten en resulteert in zware onweersbuien. We schuilen in een chauffeurscafé, waar wegarbeiders aan een uitgebreide lunch zitten. We krijgen er een hartige maaltijdsoep voorgezet die onze honger voldoende stilt. Als we na een tijdje de kust bereiken, klaart het weer ineens op. De bossen verdwijnen en links van ons kunnen we de Golf van Riga zien liggen. Het is dan noordwaarts niet ver meer naar de badplaats / kuuroord Pärnu, de volgende stad waar we een hotel hebben gereserveerd.