|
|
PARNU
|
Hotel Villa Ammende: Art Deco of Jugendstil?
De villa is door een rijke Duitse handelaar gebouwd rond de eeuwwisseling (1900) in de courante stijl van die tijd; hij fungeert nog niet zo lang als viersterrenhotel. Hij ligt in een parkachtige tuin met een vijver; uiteraard zorgt een tuinman voor het dagelijkse onderhoud. |
|
 |
 |
We bewonderen de benedenverdieping en drinken koffie in
de salon. Daar
voetballen kleuterkinderen met een ballon; onze tenen krommen zich als we dat
spelletje zien temidden van kostbare Chinese vazen en ander porselein. De ouders
grijpen niet in. Daarna lopen we richting zee, waar achter een smalle duinenrij
het strand ligt. We strijken voor enkele pilsjes neer op het terras van de
ietwat onderkomen Kursaal, eigenlijk meer een soort bierhal die voornamelijk uit
hout gebouwd is. Even verderop ligt het Kurhaus, dat heel wat luxueuzer oogt.
We zijn bijna door ons contant geld heen, dus die avond zoeken we allereerst een
pinautomaat in het centrum op. Normaal gesproken zie je die onderweg heel vaak,
maar juist nu kost het ons moeite er een te vinden. We eten in de stad in een
druk beklant restaurant, waar net ook twee Hollandse families met kinderen heel
lang staan te dralen of de zaak ook wel goedkoop genoeg is. Daarna sterke koffie
in een koffiebar en terug naar de villa. Het stadje is op een paar straten met
mooie architectuur na niet echt de moeite waard. Op de tv volgen we een Duitse
documentaire over de mislukte aanslag op Hitler door von Stauffenberg in juli
1944.
 |
 |
Het ontbijt verrast ons wel een beetje. De tafels in de eetzaal zijn gedekt met
kaarsen en zilveren bestek, zelfs damasten servetten staan ter beschikking. Vier
serveersters in zwart/wit uniform en kanten schortjes staan klaar om ons te
bedienen, hoewel er ook een rijkelijk voorzien buffet met heerlijke minibroodjes
aanwezig is. We bestellen gebakken eieren met spek. Jos neemt heel decadent
zelfs een keer een glas champagne tot zich. Natuurlijk laat hij zich ook de
verse zalm goed smaken. We maken aan onze tafel kennis met een Zeeuws echtpaar,
zij volgen dezelfde route als ons. Zij hebben ook een piepklein kamertje en
klagen daarover. We zullen hun auto in Vilnius terugzien,
maar
henzelf niet.
 |
 |
De hele dag wandelen we door het stadje, eigenlijk min of meer lukraak. We
bezoeken het sanatorium (is hier niet voor zieken bedoeld, maar voor mensen die
willen uitrusten). De binnenstad bekijken we nu op ons gemak, er zijn enkele
mooie voorbeelden van classicisme te bewonderen. De stad bezit veel tuinen en
parken, die zien er stuk voor stuk smetteloos uit, geen zwerfvuil te bekennen.
Bij de ‘tourist office’ pikken we nog wat informatieve boekjes mee. De markten
krijgen eveneens onze aandacht, we drinken er koffie (afschuwelijk) en
constateren dat ook hier Russisch de voertaal is. Het zelf gemaakte speelgoed en
andere voorwerpen van hout zien er wel goed uit. Als er een fikse regenbui naar
beneden komt, schuilen we in een grand café van een chique hotel.
Het strand van
de stad kan ons niet zo bekoren, we blijven er maar even. Er zijn allerlei
attracties, vooral gericht op kinderen. In een internetcafé haalt Jos zijn
e-mail op en stuurt kennissen en familie een vakantiegroet. We hebben een
bericht ontvangen van onze ex-buren. Ze hebben onze website ontdekt toen ze op
zoek waren naar info over Wenen. We eten gegrild vlees met veel frites op een
zijterras. Jos gaat langdurig in het namiddagzonnetje in de tuin lezen, terwijl
Clim een dutje doet.
‘s Avonds is er een jazzuitvoering in de tuin van ons
hotel, maar van geluidsoverlast is geen sprake. Al vroeg is het feest afgelopen.
 |
 |
Om half elf stappen we in de auto om een rondje langs de kust te maken. Het weer
is wisselvallig; lange perioden van zonneschijn worden afgewisseld met zware
bewolking en lichte regenbuien. We toeren door het gebied ten noorden van de
stad Pärnu. Bij een onaanzienlijk haventje vaart net een veerboot met koeien af
naar een eilandje verderop. In de baai liggen veel van die eilandjes, de meeste
zijn bewoond en je kunt ze bezoeken, maar daar zijn we niet voor te porren. Even
later zitten we in de wetlands, die niet alleen waterrijk, maar ook vogelrijk
zijn. We stoppen bij een zogenaamde uitkijktoren (van wel 2 meter hoog, wauw!)
en bekijken de vogelzwermen die bij ons verschijnen direct een stuk verderop
gaan zitten. Dit gebied wordt volgens een schildje gesponsord door nota bene de
Nederlandse Postcodeloterij! We roken een sigaretje bij twee oeroude eikenbomen;
een ervan is 9 jaar geleden door de bliksem getroffen en gedeeltelijk
doorkliefd. Jos maakt in het Russisch een praatje met een Estse boswachter die
de taal van de vijand heeft geleerd in het leger. Hij maakt speciaal voor ons
een weggetje vrij naar een van die bomen die ooit als een soort baken voor de
vissers op zee heeft gediend.
In het dorpje Vanjra bekijken we het lokale museum dat in een soort boerderij is
gevestigd. Veel troep uit de oude doos van de Duitse familie Schmidt (nee, niet
Schmitz...), die nu
allang terug in de Heimat is (weggejaagd eind jaren ’20.). Een mottige krolse
kat gaat voor onze auto liggen waardoor Clim met een boogje moet wegrijden. We
komen ook nog terecht bij een ‘manor house’ dat nu in gebruik is als
zomerverblijf voor stadskinderen. Een hele groep pubers zit te kwetteren op de
veranda. Als Jos om het hoekje kijkt, zwijgen ze plotsklaps allemaal en kijken
hem vijandig weg. Steeds als we een afslag nemen, komen we terecht op
abominabele wegen vol kuilen of met een wasbordprofiel. We keren terug via een
betere weg. Die komt uit bij een groot golfterrein, een teken dat de stad nabij
is. Om drie uur zijn we weer terug. De rest van de dag zitten we te lezen of
kijken we naar documentaires op de televisie. We eten op het terras van de
Kuursaal. Koffie drinken we in het Grand Café, waarvan de gevels net opgeknapt
worden. De volgende morgen vertrekken we in de regen. Op de oprit staat een
prachtige ‘vintage car’ (in Nederland ten onrechte ‘old timer’ genoemd) en in
het park wordt een podiumwagen opgebouwd. Jos rekent af bij de receptie. De
grens met Letland is dan nog geen 60 kilometer verwijderd. Vlak ervoor tanken we
nog eens en besteden we onze laatste ‘kroonen’ aan Lion’s (candy bar) en frisdrank.
 |
 |
|
ONZE ANDERE REISVERSLAGEN ALASKA / ARGENTINIË / AUSTRALIË / AVONTUREN / BALKANREIS / BELGIË / BELIZE / BULGARIJE / CANADA / CALIFORNIË / CHILI / CHINA / CUBA / CURAÇAO / CYPRUS / DENEMARKEN / DUITSLAND / ECUADOR / EGYPTE / ENGELAND / ESTLAND / FILIPPIJNEN / FINLAND / FOTOSITE / FRANKRIJK / GRIEKENLAND / GUATEMALA / HONGARIJE / INDIA / INDONESIË / IRAN / ISRAËL / ITALIË / JORDANIË / KRETA / KROATIË / LETLAND / LITOUWEN / MADEIRA / MALEISIË / MALLORCA / MALTA / MAROKKO / MEXICO YUCATAN / MEXICO / NEPAL / NEW YORK / NOORWEGEN / OEKRAÏNE / OEZBEKISTAN / OOSTENRIJK / PARAGUAY / PERU / POLEN / PORTUGAL / REISFOTO'S / ROEMENIË / RUSLAND / SCANDINAVIË / SICILIË / SINGAPORE / SLOVENIË / SLOWAKIJE / SPANJE / SRI LANKA / SYRIË / THAILAND / TSJECHIË / TUNESIË / TURKIJE / UNESCO - SITE / URUGUAY / USA / WERELDERFGOED / ZUID-AFRIKA / ZWEDEN |
