|
|
ATOMIUM
We genieten van een zeer uitgebreid ontbijtbuffet in ons Hotel Crown Plaza. Doordat Jos de beide kortingsbonnen voor dit buffet thuis heeft laten liggen, moeten we het volle pond betalen, wat neerkomt op € 25 per persoon, voorwaar niet misselijk! Na dit bunkeren zijn we genoodzaakt om even op ons bed uit te buiken; pas anderhalf uur later worden we wakker, het was eigenlijk niet de bedoeling om in slaap te vallen. Pas zo rond half twaalf gaan we de stad in. Clim wint inlichtingen in bij de receptie. Gewapend met een kaartje duiken we de nabijgelegen metro (station Rogier) in en gaan naar station Heizel in het noorden. Daar ligt een groot expositieterrein (en natuurlijk het stadion) met o.a. expo - gebouwen (het zgn. Eeuwfeest – paleis) die we het eerst bekijken. Opvallend zijn de enorme beelden op de voorgevel en de art nouveau-achtige stijl van de gebouwen. Vlakbij ligt het Atomium, waar we achter in de rij aansluiten. Na drie kwartier kunnen we naar binnen schuifelen en blijkt daar nog eens een net zo lange rij voor ons te staan. We houden toch al niet van gewoel en gedrang, dus we zijn het al gauw zat en besluiten de rij te verlaten en koffie te gaan drinken in een van de vele resto’s (Brussels taaltje voor restaurantjes) in Mini – Europa, een soort Madurodam vol maquettes dat tot 1 april gesloten is. Ten oosten van het complex ligt het terrein van het Koninklijk Paleis Laken, waar koning Albert I met zijn hofhouding permanent woont.
|
|
Flitsende lampjes Nu staat het er weer, glanzender dan ik het ooit gezien heb. De drie steunarmen houden hun bollen fier omhoog boven winterse bomen. Lampjes flitsen rond de bollen. Dit is het gebouw dat me als jongen fascineerde en waar ik later menig bedevaart naar maakte. Van alle kanten heb ik het bekeken en gefotografeerd. In de trein naar Parijs moet ik altijd een glimp opvangen en in de binnenstad van Brussel heb ik gezocht naar plaatsen waar je het kan zien. Het is als gestolen uit een droom. Het Atomium is surrealistisch en ook zo echt en zelfs banaal dat het imponeert en vertedert tegelijk. Het is meer kunstwerk dan de Eiffel - toren, imposanter dan het Colosseum en toch ook gewoon een nuttig gebouw met een restaurant, expositieruimtes en sinds de verbouwing vergaderzalen en zelfs een kinderhotel. Terwijl ik het gebouw nader, neemt het een steeds groter deel van de hemel in beslag. Niet als een massieve vorm, wals het Empire State Building, maar sierlijk en ingetogen. Hier een bol, daar een bol, elegante buizen daartussen. Je ziet grote stukken hemel, afgekaderd in glanzend strakke vormen. Het heeft een bijna natuurlijke schoonheid. Als ik er onder sta en opkijk, zie mezelf weerspiegeld in de onderste bol. Dankzij 27,5 miljoen euro en 22 maanden werken is het Atomium weer presentabel. Morgen gaat het open, al is nog niet alles klaar. Naast de hal moet nog een ontvangstruimte komen en de herinrichting van de laan zal pas eind dit jaar af zijn. De onderste etage van de eerste bol is ingericht als een expositie over de bouw vanaf maart 1956 en de Expo van 1958. Op de tweede etage hangen foto's van de renovatie met bouwvakkers die abseilend de nieuwe dekplaten plaatsen. Tussen de etages lopen trappen in de Atomium - kleuren lichtblauw en rood. De ruimtes zelf zijn voornamelijk grijs en laten overal de constructie zien. Architect Conix heeft de bollen ontdaan van alle latere toevoegingen. |
|
Vanaf de eerste bol gaan buizen naar de drie hogere. Eén is een vergaderruimte
geworden, de andere biedt plaats aan wisselende exposities van moderne kunst en
de derde is voor kinderen. De Spaans - Nederlandse kunstenaar Alicia Framis
richtte daar een slaapzaal voor schoolreisjes in. Aan het bolle plafond hangen
aan staaldraden acht rode en groene bollen. Een ronde matras biedt ruimte voor
drie of vier slaapzakjes. Framis, die Nederland in 2003 vertegenwoordigde op de
Biennale van Venetië, wil met haar slaapkunstwerk het ontzag voor een monument
als dit relativeren.
Vanaf de naastliggende expositiebol gaat een lange trap naar de bol op het
volgende niveau. Hol klinken onze stappen op het metaal. De buis is dertig meter
lang. Halverwege ontdek ik licht hijgend een plasje water. Een beetje duizelig
kijk ik omhoog en zie dat een van de patrijspoorten al weer is gaan lekken. Het
valt me op dat het schilderwerk slordig is. Er is over de roestbobbels in de
oude verf heen gekwast. Het zijn kleine smetjes op de verder grondige renovatie.
De trap eindigt in een kamertje in één van de drie ongebruikte bollen.
Snelle lift
In de topbol is op 102 meter hoogte een nieuw restaurant gekomen met
loungeruimte in de nok. Overal heb je uitzicht op Brussel en omgeving. En
vandaar met de snelle lift terug naar de begane grond en dan weer lopend omhoog
van de ene bol naar de andere. Elke bol heeft een geraamte van twaalf ribben.
Daartussen zitten de dwarsbalken waarop de nieuwe platen zijn gemonteerd. Niet
van aluminium zoals eerst, maar van roestvrij staal dat beter glanst en minder
roest.
Dwalend tussen de bollen voel je desoriëntatie, neigend naar claustrofobie. In
het Atomium vergeet je steeds waar je bent. Zulke gevoelens kwamen ook op bij
lichtontwerper Ingo Maurer toen, hij voor het eerst een kijkje nam. Hij heeft
voor het gebouw de verlichting verzorgd. Hij vindt het vooral een
constructivistisch kunstwerk. "Het is een beetje poëzie, een beetje Albert
Speer, een beetje Versailles en ook een heel klein beetje Las Vegas. Het grijpt
je aan, je voelt het zonder nadenken."
Het Atomium is technisch en vertederend. Je zou je kunnen afvragen of het een
mannelijk of een vrouwelijk bouwwerk is. Maurer aarzelt over de keuze. "Soms is
het mannelijk, dan weer vrouwelijk, maar het is in ieder geval een gebouw met
'ballen." Framis en Conix twijfelen niet. "Vrouwelijk, het is elegant; wat dacht
je met al die bollen."
Na uren zwerven sta ik weer buiten en kijk om. De zon is even gaan schijnen en
weerkaatst fel in verschillende bollen. De lucht is zelfs een beetje blauw
geworden, de lichtjes knipperen vol vertrouwen voort.
Aan de voet van het Atomium ligt Mini - Europa, het enige miniatuurpark waar je in enkele uren door heel Europa reist. Kuier door de typische sfeer van de mooiste steden van het oude continent. Big Ben en zijn typisch deuntje verwelkomen je in hartje Londen. Gondels en mandolines laten je de charmes van Venetië ontdekken. Volg de TGV van Parijs tot aan de andere uithoek van Frankrijk. Breng zelf de animaties op gang: doe de Vesuvius uitbarsten, breek de Berlijnse muur af, versla de stier in de Arena van Sevilla... In totaal zijn er 300 monumenten en plekjes van een ongeëvenaarde kwaliteit.
|
ONZE ANDERE REISVERSLAGEN ALASKA / ARGENTINIË / AUSTRALIË / AVONTUREN / BALKANREIS / BELGIË / BELIZE / BULGARIJE / CANADA / CALIFORNIË / CHILI / CHINA / CUBA / CURAÇAO / CYPRUS / DENEMARKEN / DUITSLAND / ECUADOR / EGYPTE / ENGELAND / ESTLAND / FILIPPIJNEN / FINLAND / FOTOSITE / FRANKRIJK / GRIEKENLAND / GUATEMALA / HONGARIJE / INDIA / INDONESIË / IRAN / ISRAËL / ITALIË / JORDANIË / KRETA / KROATIË / LETLAND / LITOUWEN / MADEIRA / MALEISIË / MALLORCA / MALTA / MAROKKO / MEXICO YUCATAN / MEXICO / NEPAL / NEW YORK / NOORWEGEN / OEKRAÏNE / OEZBEKISTAN / OOSTENRIJK / PARAGUAY / PERU / POLEN / PORTUGAL / REISFOTO'S / ROEMENIË / RUSLAND / SCANDINAVIË / SICILIË / SINGAPORE / SLOVENIË / SLOWAKIJE / SPANJE / SRI LANKA / SYRIË / THAILAND / TSJECHIË / TUNESIË / TURKIJE / UNESCO - SITE / URUGUAY / USA / WERELDERFGOED / ZUID-AFRIKA / ZWEDEN
|
