|
| |
UIT ONS VERSLAG
Een baken in zee
Finistère, het "landeinde", was door de eeuwen heen altijd aangewezen op de zee.
MEER INFO BRETAGNE
Het departement Finistère ligt op de westpunt van het Bretonse schiereiland en
vormt de afscheiding tussen het Kanaal en de Atlantische Oceaan. De bijna 800 km
lange kustlijn, in het oosten begrensd door Côtes d' Armor en Morbihan,
verklaart de verbondenheid met de zee, alsook de inplanting van de Keltische
cultuur en gebruiken. De Bretonse taal heeft zich hier dan ook sterker dan
elders in Bretagne weten te handhaven. De sterk ingesneden kust heeft zeer
gevarieerde aspecten: talrijke ria's (abers) doorsnijden de rotsformaties van de
noordkust (Léon) met talrijke uitstulpingen (Pointe du Raz, schiereiland Crozon)
en baaien als de rede van Brest en de baai van Douarnenez aan de westkust, die
naar het zuiden vlakker wordt. Het reliëf, een verlengstuk van het massief van
Armorica, wordt beheerst door de Monts d' Arrée in het noorden en de Montagnes
Noires in het zuiden. In het centrum van Finistère omsluiten deze heuvels het
bekken van Châteaulin, een glooiend heuvelland waar de Aulne zich doorheen
slingert. Aan weerszijden van dit grillige landschap verheffen zich de plateaus
van Léon en Cornouaille. De van oudsher op de zee aangewezen bevolking leeft van
ambachtelijke en industriële visserij. Daarnaast is de laatste tijd een
bloeiende landbouw ontstaan.
WETENSWAARDIGHEDEN
- Departement in de regio Bretagne . Hoofdstad: Quimper
- Belangrijkste steden: Brest, Plougastel - Daoulas, Morlaix, Concarneau,
Landivisiau
- Talen: Frans, Bretons
- Munteenheid: euro (€)
- Godsdienst: katholicisme
- Luchthaven: Brest
CIJFERS
Oppervlakte: 6.733 km² / Bevolking: 830.000 inwoners / Bevolkingsdichtheid:123
inw. km²
Waar het land eindigt en de zee begint.
Het op zichzelf aangewezen Finistère heeft het continent lange tijd de rug
toegekeerd.
Hunebedden en menhirs getuigen van menselijke bewoning in de vroege oudheid. De
megalithische bouwwerken zijn in Finistère rijk vertegenwoordigd. Oorspronkelijk
bevolkt door de Osismen, met als hoofdstad Vorganium (of Carhaix), kwam het
gebied in 57 v. Chr. onder Romeins gezag. De Romeinen brachten de stad tot
ontwikkeling, legden aquaducten, bruggen en een wegennet aan, waardoor de
economie opbloeide en de bevolking toenam. De immigratie van de Kelten begon
tegen het einde van de 4e eeuw.
De Keltische stammen waren afkomstig uit Midden - Europa en later uit
Groot-Brittannië. Hun bestuurlijke en religieuze leiders vestigden hun gezag in
heel Bretagne. Zij vormden kerkgemeenten, "plous" geheten, die uitgroeiden tot
plaatselijke vorstendommetjes, vooral langs de noordkust van Finistère. Als deel
van het Karolingische rijk onderging het kustgebied in de loop van de 10e eeuw
de invallen der Noormannen. Nadat de Vikingen waren verdreven, kwam Bretagne in
handen van de Plantagenets, maar de plaatselijke edelen behielden een sterke
mate van autonoom gezag. Tijdens de Middeleeuwen kwamen de steden van Finistère
tot 'grote bloei dankzij handel en zeevaart. Dat wekte de belangstelling van de
Franse koningen, en het hertogdom Bretagne werd in 1532 bij het koninkrijk
gevoegd. Parijs nam het plaatselijke bestuur over en Brest werd een belangrijke
marinebasis terwijl het handelsverkeer met Engeland achteruitliep. De door de
Franse regering opgelegde zware belastingen leidden tot ontevredenheid en verzet
dat voortduurde tot het eind van de 18e eeuw. Finistère had in de 19e eeuw te
lijden van een economische crisis en in de 20e eeuw van de twee wereldoorlogen.
Het historische isolement van deze streek is pas na de Tweede Wereldoorlog
doorbroken.
   |
