INHOUD

REISFOTOSERIE:  
(KINDEREN
MINDERHEDEN
MONUMENTEN)

SPANNENDE 
REISERVARINGEN

Tientallen
landen!

Honderden
verhalen!

Duizenden
foto's!

Vandaag koersen we naar het noorden onder meer om enige abdijen te bekijken. Clim lult me de oren van de kop over “den Abdij van Averbode”, dus die mogen we beslist niet missen. Het is Eerste Paasdag, niet direct een dag om volle kerken te gaan bezoeken vanwege al die erediensten die er dan gehouden worden. Enfin, na een uiterst copieus ontbijt volgen we richting Herk-de-Stad (gekke naam vindt Clim) en Diest. In Zichem wordt gestopt om op een pleintje met kiosk een sigaretje te roken en de sfeer van de Witte te proeven. Alles verwijst er naar de schrijver Ernest Claes en zijn boeken. De kerk is oud en plomp en kan ons niet bekoren.

Het volgende doel is…, inderdaad: Averbode. Dat klooster ligt in de bossen op een steenworp afstand van Zichem. Het is een groot complex dat nog volop in gebruik is, met een witte kloosterkerk in het midden. We sluiten ons een minuutje aan bij de gelovigen in de kerk die luisteren naar de priester die net voor de zoveelste keer in zijn leven de lijdensweg van Jezus en zijn Wederopstanding aan het verkondigen is. We bezoeken er de boekwinkel: het nog springlevende klooster is ook een ideële drukkerij / uitgeverij rijk. Clim koopt er een kandelaar.

GESCHIEDENIS

De abdij werd gesticht rond 1134 toen graaf Arnold van Loon zich tot de St. Michielsabdij in Antwerpen wendde om een norbertijner klooster op zijn leengoed te Averbode te vestigen. Ter plaatse bevond zich reeds een kapel, toegewijd aan St. Jan de Doper, die door de abdij van St. Truiden aan de norbertijnen werd afgestaan. Aanvankelijk was Averbode een dubbelklooster, maar uiteindelijk verhuisden de zusters naar de priorij van Keizersbos bij Roermond, op een domein van de abdij. Averbode bezat tientallen parochies, in de huidige provincies Brabant, Antwerpen en Limburg, en in het Nederlandse Noord-Brabant en Limburg.
Gedurende de middeleeuwen had de abdij veel te lijden. In 1401 werd ze geplunderd door de troepen van de prins-bisschop van Luik. In 1578 werden de kloosterlingen door de beeldenstormers verdreven, en ze konden pas in 1604 terugkeren.

De 17de en 18de eeuw waren een tijd van grote voorspoed. In 1654 werd begonnen met de vernieuwing van de abdijgebouwen. Abt Servatius Vaes begon in 1664 met de bouw van de huidige abdijkerk naar plannen van de Antwerpse bouwmeester Jan van den Eynde. In 1672 was ze voltooid. In 1712 werden de prelaatsgebouwen aan het voorplein en de conventsgebouwen opgetrokken. Veertig jaar later volgde een ziekenhuis en bibiliotheek in een nieuwe vleugel, evenwijdig aan het koor van de kerk.

Na reeds tweemaal te zijn overvallen door de Franse legers werden de norbertijnen in 1797 uit de abdij verdreven en over hun parochies verspreid. De abdijgebouwen werden geconfisceerd, verkocht aan een Brusselse handelaar en grotendeels afgebroken. De kerk bleef gespaard omdat ze door de inwoners van Averbode als parochiekerk werd gebruikt.

In 1834 konden de overgebleven kloosterlingen de abdij terug verwerven. In de tijd hierna groeide de uitstraling van de abdij. Missies werden gesticht in Denemarken en Brazilië. Onder abt Leopold Nelo werd begonnen met het apostolaat van De Goede Pers, waaruit de drukkerij en uitgeverij zich ontwikkelden. Zijn opvolger abt Gummarus Cretz werd abt-generaal van de norbertijner orde.

Vanuit de abdij ontwikkelde zich ook de Aartsbroederschap van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart. Een groot moment was de kroning van O.L.V. van het Heilig Hart in 1910, verleend door Paus Pius X. In 1936 werd naast de abdij het Mariapark aangelegd.

In 1942 werd de abdij getroffen door een grote brand die vrijwel de gehele abdij vernielde. Slechts de kerk en naastgelegen vertrekken bleven gespaard. De abdij werd weer terug opgebouwd, en werd nog uitgebreid met twee nieuwe vleugels.